Üç Katlı Bina
Karşımda üç katlı bir bina, yıkık dökük. Boyası gitmiş,sıvası dökülmüş, pencereleri kırık. Karşımda üç katlı bir bina, etrafında kediler yavrularını emziriyor. Ama içinde yalnızlık kalabalıkla kol kola geziyor. Bir kadın susmuş gözlerinden akan yaşlar konuşuyor. Adam aldatmış karısını af diliyor kızarmayan yüzüyle, çocuklar perişan biri hapishane parmaklıkları ardında, diğerleri kendilerini kurtarma çabasında.
Bir beton yığını gibi gibi duruyor karşımda ama her bir tuğlası ağlıyor içeride yaşananlara. Her biri darmadağın olmuş hayatlar, her biri acı içinde insanlar.
Karşımda işte o bina yummuş gözlerini yaşlı kadın, evlatlarının acılarına. Herkes suspus olmuş, ölüm sessizliği almış her bir tarafı. Konuşsalar yıkılacakmış gibi bina...
Ah üç katlı bina, her bir duvarında keder, her bir basamağında acı var.
Konuş ey bina dök içini, anlat kahrını. Yıllardır durdun da ayakta kimse sormadı sana dayanabilecek misin diye, kaldırabilecek misin onca yükü söyle?
Konuş üç katın ağırlığını, konuş dökülen sıvalarından akan sızıyı, konuş kimsesizliğini. Konuş yerle bir et her şeyi. Konuş...
Ah üç katlı bina, her bir duvarında keder, her bir basamağında acı var.
Konuş ey bina dök içini, anlat kahrını. Yıllardır durdun da ayakta kimse sormadı sana dayanabilecek misin diye, kaldırabilecek misin onca yükü söyle?
Konuş üç katın ağırlığını, konuş dökülen sıvalarından akan sızıyı, konuş kimsesizliğini. Konuş yerle bir et her şeyi. Konuş...
Okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım beğenirsiniz. 🎈
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Tecrübe Nedir
Onca emekle üst üste koyduğumuz umutlarımızı, hafif bir rüzgar esintisi değil miydi yere seren... Kaç gece de toparlamıştık onca düşümüzü, sarsılmaz bağlarımıza ne oldu? İçimizde neden kırıklar oluştu ki...
Tecrübe nedir? Kaç kırılmadan sonra kazanılır ki tecrübe, kaç gidene alışıldıktan sonra tecrübeden bahsedilebilir ki. Bu gibi şeylerin tecrübesi olmaz.
Tecrübenin ne olduğunu söyleyeyim mi?
Uzayıp giden sorunların merkezindeki bireyler olarak, sanırım deneyimlerimizin hepsi başarıyla sonuçlanması pek mümkün değildir. İşte bu nokta da ister başarılı olalım ister başarısız, deneyimlerimizin sonucundan kendimiz için yapabileceğimiz en iyi seçim tecrübe olarak nitelendirilir. Çünkü en iyi seçimi yapabilme kabiliyeti daha önceki iyi ve kötü tüm sonuçlara karşı bize iyi seçimin hangisi olacağı hakkında yaşamsal bir kurtuluş yolu sunmaya başlıyor. Bu tecrübedir. Örneğin hatalarımızın özgüvenimizi yerle bir ederken, başarının ipini yakaladığımızda devamının kendiliğinden gelmesi durumu başarılı olma yolundaki tecrübenin özgüvene dayalı olduğunu söyler. Aynı şekilde özgüvenini kaybetmenin nedeni de sürekli başarısızlıkla sonuçlanan deneyimlerle ilişkilidir.
Tüm duygusal süreçler de böyledir.
Mesela daha önce aldatılmışsan tekrar aldatılmazsın aldatılsan dahi acı çekmezsin daha önce biri seni yarı yolda bırakmışsa artık o ihtimali de dahil edersin. Tecrübe ederseniz daha öncekinden daha az olur. İç çekişmeler, acılar, kırılmalar. Öncesinden tüm ihtimalleri dahil etmişsinizdir olaya...
Tecrübe insanın hep aynı yerden kırılmaması için daha önceki yaşamsal sürecinden çıkardığı sonuçlardan aldığı derslerin tümüdür. Tecrübe edinmişse insan, kırılacağını da bilir. Kırılmaların geçeceğini de bilir.
Küçük bir tavsiye bazı konularda insan elbette duygusal boşluğa düşer. Ama sahip olduklarımıza karşı da kör olmayalım. Bir an dünyanın bizi sık boğaz ettiğini düşüncesinden sıyrılın, emin olun hayat sizin için o kadar da anlamsız değildir. Etrafınızda bir çok güzel şey mevcutken kendinizi bunlardan yoksun görmeyin. Yani
siz zannediyorsun ki tüm dünyanın dertleri sizindir. Sizden daha fazla acı çeken, kırılan, yorulan, uykusuz kalan yoktur. Oysa öyle değildir. Bir savaşın çığlıklarından kaçan kaçarken yavrusunu, eşini ardında ölüme bırakan kadının feryadını işitemezsiniz. Tenha bir mahalle kenarında hasta evladına sıcak bir yemek parasını getirmeyi düşünen babanın telâşını anlayamazsınız. Etrafınızdaki nimetleri hor görüp küçük dertlerinizi dünyalar kadar sanan sizler herşeye rağmen hayatın acı gerçeklerini de güzel tarafını da görmeye başlayın..
..
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
HAL-İ VAZİYET-1
"Hani bir mektup yazarsın da sahibine ulaştıramazsın ya. Ne bir adres vardır ne de bir yol. Gidemez öyle yazdığınla kalırsın ya ama sonra bir bakarsın o insan gelir karşına..."
Böyle bir umutla ümitle bekliyor olmak hayatın doğum sancısında ve yaşamda insanı epey yoruyor olsa gerek. Bu umudu bir sızıya benzetebiliriz. Sızı en başta belki hafifti ama daha sonra etkisini arttırarak devam ettirdi ya da tam tersi bir hadise de olabilir. Belki bize bu umudu aşılayan şeyin suretini değil siretini hissettik, anladık. Öyle bir umut beslemeye başladık. Olması gereken de bu: Surete aldanırsak sireti ortaya çıkınca suratına tüküresin gelir.
Peki bize bu umudu yaşatan kalbimiz midir, aklımız mıdır? Herkesin cevabı elbette ki farklı olacaktır ama bu biraz da umudu nasıl tanımladığımıza bağlı değil mi? Benim için "Umut" aklımızın algıladığı, algoritmasını çizdiği ama kalbimizle bütün vücudumuza sirayet eden durumdur. Kalp diyenler çoğu zaman duydudaştır ya da hissiyle duygusuyla hareket edenlerdir. Akıl diyenler ise daha rasyonel ve mantıksal düşünenlerdir. Zaten her ikisi dediyseniz CANSINIZDIR :)
Umut ettiğiniz şey gerçekleşmeyecek sadece sizin olmasını düşlediğiniz bir durumsa ve bu durum sizi günden güne tüketiyorsa tabii ki bu umuttan vazgeçin. Bırakın peşini gitsin uçsuz bucaklara. Ama bir de bunun diğer tarafı var. Bu umut sizi hayata bağlıyor, yaşam ışığınız oluyorsa onu sıkı sıkı tutun bırakmayın. Umut öyle elle sıkı sıkıya tutulur bir şey değildir. Sakın ha kaçırıverirsiniz. Gelgelelim bir de bunun sizin görmek istemeyeceğiniz ama görenlerin olduğu durum. Siz umudu sizi ayakta tutan vaziyet olarak görüyorsunuz ama oysa o sizi içten içe kemiriyor. Sadece vücudunuzu değil, ruhunuzu, aklınızı kemiriyor. En önemlisi ise ruhunuzu...
Bu durum galiba biraz da umudu yaşayan, yaşatan kişi ve umudun ne olup nasıl var olduğuna bağlı bir durum. Demem o ki siz umudu var edin, umut sizi var etmesin!
Bu yazımızın şarkısı ise Özdemir Erdoğan - Aç Kapıyı Gir İçeri( Anatolian Rock Revival Project )
Ee bu yazı da kapınızı tıklatmış. İçeriye girmeyi bekliyor. Buyur etmezseniz aşk olsun.
Keyifli okumalar...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Düşünüyorum
Yaşamımız boyunca, yaşadığımız tüm sorunlarımızı acaba zamansal bir boyutta geçirdiğimiz bir talihsizlik olarak mı nitelendirileceğiz. Yoksa içinde bulunduğumuz mekanın yanlış bir zamana denk geldiğini mı düşünmeye başlayacağız. Bunun ötesinde tüm talihsizlikler karşısında hiç bir şey yapmadan kendimizi kaderin kurbanı mı sayacağız acaba…
Bu hayatta yaşanacak ne kadar çok hakikat varmış demek geliyor içimden. Herkesin ayrı bir doğrusu var sanırım. Bizim yaşadığımız coğrafya da öyle bir yer. Büyüklerin akıl hocası olduğu küçüklerin ise onlara itaat etmek zorunda olduğu küçük bir yer… Bir de şunu demek istiyorum. Hakikat nedir? Hakikati ölçme ve değerlendirme anlayışımız neye göre şekilleniyor. İnsanoğlu yaşadığı çağlar boyunca hep bulunduğu dönemin şartlarına bağlı olarak yeni kavramlar üreterek, bunun üzerinde ahlak ve yaşam felsefesine şekil verirken, kişiden kişiye değişen anlayışlar kimisine göre doğru kabul edilirse de tüm insanlar için temel bir doğru hala bulunmamaktadır.
Öyle ki insanlık tarih boyunca sırf bir grubun doğrusu yüzünden sayısızca yıkımdan geçmiştir. Hitler'in faşist düşünce anlayışı sosyalizme karşı bir mücadeleyi başlatırken Rusların komünist felsefeyle giriştikleri sosyalizm anlayışı da insanoğlu için bir yikimdir. Buna benzer olarak müslüman dünyasında yaşanan mezhep savaşları da hep yıkımla sonuçlanmıştır. Emevii milliyetçilik anlayışı emeviler için ne kadar doğruysa, Dünya'nın bir bölümünün sahip olduğu faşist milliyetçilik anlayışı diğer bir bölümünün sahip olduğu komünist anlayış, diğer bir bölümünün de sahip olduğu muhafazakar anlayış esasında eşit derece de insanoğlu için tehlikelidir. Ve hepsi yıkımla sonuçlanmıştır. Hala da yıkımla sonuçlanıyor. Bir düşünceyi insana empoze edip bunu büyük bir yok oluş silahı gören düşünce yapıları aslında sahip oldukları bu düşünceleri mutlak doğru kabul ederler… Bunu kuşkusuz hakikat olarak görürler. Yaptıkları yıkım zaferlerine ulaşmaları için birer basamaktan öteye varamaz. Yakın tarihte şahit olduğumuz IŞİD bunun en iyi örneğidir.
Esas olan şudur. Hangi düşünce ve ideolojik anlayışa sahip olursak olalım. Bireysel olarak öncelikle iyi bir sorgulama yeteneğimizin olması gerekir. Başkalarının bizim için düşünmesi ve en iyi kararı vereceğini sanmak kendimize yapacağımız büyük bir kötülüktür. Çünkü hiç kimse sahip olduğumuz değer ve vicdan anlayışla yerimize iyi kararlar alamaz. Esasında beynimizi kiraya vermek için değildir. İçindeki nöronları harekete geçirip kendimiz ve toplumumuz için ortak bir akılda buluşmak içindir. Herkesin hakikati farklı olabilir. Yalnız akıl ve vicdan süzgecinden geçen hakikat tehlikeli olmaktan çıkar. Ve tüm yıkımlara karşıdır.
Sorguladığımız sürece bir benlik kazanabiliriz. Ve hangi düşünce yapısına sahip olursak olalım. O düşüncenin ekşi ve artılarını görebiliriz. Böylece tüm tehlikeli yıkımlardan kendimizi sıyırabiliriz. Bağnazlığı bırakabiliriz ve kaderin bir coğrafya da kendi haline terk edilmiş toplumlarının yaşadığı yıkımları olmadığını tüm gelecek kuşaklara ispat edebiliriz.
Not: Bu yazı bir ideolojik düşünceyi yansıtmamaktadır. Tamamen sorgulamanın önemi üzerine ve herkesin kendisince doğrularını kontrol etme amacı taşımaktadır.
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
HER ŞEY ÜZERİNE
" Bir şeyi ne kadar istersen, ne kadar çok arzularsan o kadar yalnız kalırsın hayatta" Ah bee Ciritçi Abdullah. Bu sözden de anlamışsındır konuşma ümidiyle düşünceler arttıkça taştı, taştıkça taşıyamadım. Taşıyamadıkça büyük bir yük olarak kaldı üstümde. Yüküm azalır mı bilemem ama düşüncelerim hafifler belki. Konu olarak ne konuşacağız dersen her şeyi konuşacağız. Kalem sayesinde kağıda neyi aktarırsak artık. Konuşmaya çok sevdiğim bir şiirin giriş bölümünü söyleyerek başlamak isterim:
Şöyle bir söz vardı;
" Ben çiçeklerin samimiyetine inanıyorum. İster tenekeye ekin, ister en pahalı saksılara; emeğiniz kadar güzelleşiyorlar." Biz de sevgimizi yanı başımızdaki toprağa değil de dağdaki taşlara ekmeye kalktık. Mutluluğu hep bir dağın arkasına bakarak orada zannettik. İşte en büyük en yanılgımız buydu."
Karakoç diyor ki," Zaman kısa, ben yorgunum, yol uzun..."
Gerçekten bir şeyleri gerçekleştirmek adına zaman kısa. Aslında zaman hep aynı, hep aynı seyir ve düzen içinde devam ediyor ama onu uzun ya da kısa olarak anlamamızın sebebi yaptıklarımızın zamanla uyuşmazlığı. An ile birlikte olamayışı. Belki de hep bu yüzden "Anı yaşa, geçmişi ya da geleceği düşünmeyi bırak!" diyoruz ya. Hakikaten insanoğlu ne anı yaşamayı ne davranışlarını düzenlemeyi biliyor ne de gerçek manasıyla insan olmayı becerebiliyor.
Hep bir yarımlık, yarım kalmışlık hissi var her şeyde. Bunun sebebine gelecek olursak insanın ikili bir yapıya sahip olması geliyor. İkili yapı ise insan ya duygularıyla var olur ya da düşünceleriyle var olur. Ya da her ikisinin de olup ya da olmadığı yapıya da sahip olabilir ama genelde bir şeye sahip olur. Ve genellikle düşünceler duygular bir arada var olamaz. Hep bir anlaşmazlık baş gösterir. Ya DUYGU yada DÜŞÜNCELERLE hareket edilir. Ben ise mütemadiyen aklımla yani düşüncelerle hareket ederim. Kendi kanaatimce duygular yanıltabilir. Tabii hep insanın düşüncelerle var olması akıl almaz bir şeydir. Ruhsuz, duygusuz, hissiz bir canlı olur. Bu yüzden hisler çok güzel ve en güzel his de "SEVGİDİR." Sevgi nasıl bir şey bilir misiniz? Yazın yatakta serinlemek için yastığın ve yatağın soğuk yanını bulduğundaki serinliktir. Ya da tam tersi kışın ısınmak için yorganın altına girip nefesinle kendini ısındırma çabalarındır. Veyahutta bir NEŞET ERTAŞ türküsü ile nefes bulmaktır. NEŞET ERTAŞ türküsü ile sonsuz düşünce alemine dalmaktır. Demem o ki duygular, hisler de bir o kadar güzeldir. Hissetmeyi bilene!
Eee şimdi Neşet Ertaş demişiz biraz da Neşet Ertaş konuşmayalım mı? Ah bee Neşet Ertaş denilince tüylerim diken diken, içimde bir yumuşama, fikirlerimde ve dilimde bir Gönül Dağı türküsü tüter. Bunları hissetmek, düşünmek hatta yazıya geçirmek ne güzel. Tabii ki en güzeli Neşet Ertaş'ın biz de bu fikirleri hissiyatları uyandırması. Ne demiş Nurullah Genç: " Güzel izler bırakın ki yerin altına girdiğinizde yerin üstündekiler sizi hatırlasın." Neşet Ertaş da bu sözün ruh bulmuş hali gibi. Neşet Ertaş en başta güzel bir insan, güzel bir ses ve güzel bir kalbe sahip. En başta kendisi olmak üzere bütün verdiği eserleri ve başka sanatçılardan seslendirdiği müzikleri çok beğenirim. Neşet Ertaş'a dair kısa anektoduma bir sözle yani bir türküsüyle son vereyim: " Dost elinden gel olmazsa varılmaz/ Rızasız bahçenin gülü derilmez/ Kalpten kalbe bir yol vardır görülmez/ Gönülden gönüle gider..."
İnsan olarak bir şey gerçekleştirmek istiyorsak bunun en baş yolu başlamaktadır. Ne demişler: "Başlamak bitirmenin yarısıdır." Ondan dolayı ne düşünüyorsanız ne gerçekleştirmek istiyorsanız onun için çalışın, azmedin, başlayın ve en önemlisi anı yaşayın, anı kaçırmayın. Benim de gerçekleştirmek istediğim çok şey var ve bunlar için çalışıyorum, azmediyorum ve BAŞARACAĞIM. Herkesin istediği şeyleri en güzel ve en hayırlı şekilde gerçekleştirmesi dileğiyle...
Hoşkalın. Hoşça kalın. Sağlıcakla kalın...Okuduğunuz için teşekkür ederim. Takip Et
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Senin Adın Kavuşmak Olsun Sebahattin Abi
Tarifsiz bir sevdada kimliksiz bir sessizliktin
Haykırışlarla çağlarken yüreğim durgun limanımdın
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun
Fırtınalarda yolunu kaybeden gemi misali
Rotasız ve pusulasız kalmışken yüreğim
Ve hoyratça savrulurken bir limandan bir limana
Teslim olmuşken kaderine
Apansız sana rastladım o limanda
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun..
Bakmaya kıyamazken gözlerine
Tutmaya cesaret edemezken ellerini.
Ve bütün cümlelerin sustuğu o yerde
Sessiz bir haykırıştı yüreğim
Eşsiz bir mutluluktu yaşadığım
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun.
Son bahar yaprakları dökülürken içimden
Hazanı yasarken bahar kokulu sabahlar da
Yüreğim üşürdü gözlerimden sel olup akan yağmurda
Sırıl sıklam ıslanırken ruhum
Solmuştu bahçemde ki tüm güller
Sen o bahçemdeki açan tek güldün
Sen adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun.
Dağ çiçeğim yaban gülüm asi sevdam.
Saçının bir teline bir ömür adadığım
Gözündeki bir damla yaşına şehirleri yaktığım
İsyanım feryadım kavuşulmazım
Sen vazgeçemeyeceğim yasaklım
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Sen benim yanı başımdaki uzağım
Sen benim uzağımdaki en yakınım
Dokunmam yasak sevmem yasak
Sensiz bu hayatta yaşamak tuzak
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Sisli bir gecede ses olup da gel
Bir sonbahar gününde yağmur olup da gel
Soğuk bir kış gününde rüzgar olup da gel
Ilık bir yaz gecesinde düş olup da gel
sen bana yasaklarından sıyrılıp da gel
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Bir gün gelirde tutarsam ellerini
Bakarsam gözlerine sevgi dolu
Doğarsa sende yeniden bu beden
Ve o gün verirsem şayet son nefesimi
Ölmeden haykırmak isterim son bir kez
Sen adını koyamadığım
sen yaban gülüm sen dağ çiçeğim
sen ruhu revanım sen yaşama sevincim
yasaklım adı bende saklım
senin adın kavuşmak olsun
senin adın
senin adın seviyorum olsun
seviyorum olsun
seni seviyorum, seni seviyorum
Sebahattin Abi
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Paranın Satın Alamayacağı Şeyler Vardır.
Yazar: Elif İşlek
Altı yıldır sağlık sektöründeyim. Yüzlerce hasta tanıdım. Bir çok hayat hikayesine, birçok mucizeye şahit oldum. Kimi zaman hastalarla üzülüp, kendi köşeme çekilip hıçkırarak ağladım. Kimi zamanlarda da hastaların mutluluğuna ortak oldum.
Çok zengin insanlar tanıdım, yüzü tanıdık, namı bilinen... Hastane koridorlarında sevdikleriyle savaş verirdiler ellerinden hicbisey gelmezdi o an anlardım zengin olması hiçbir şey ifade etmez, parası bile kurtaramazdiı. Bir servet dökerler ama sağlığına kavuşturamazlardı sevdiklerini.
Yine bir hastamiz vardı hasta değildi. Ama her gün hastaneye gelirdi. Bir insan hasta olmadığı halde her gün hastaneye gelir mi?
Gelirdi, çok zengindi. Evleri, yatları, arsaları, son model arabası vardı ama kimsesi yoktu yanlızdı. Evet yapayalnızdı ve sadece birazcık ilgi görmek için her gün gelirdi. Şikayetleri hiç bitmezdi.
Parası olmadığı için tedavi olamayan hastalarda vardı. Sırf maddi açıdan bakamayacaği için gebeliğini sonlandırmak isteyen çaresiz anne, bir tarafta çocuk sahibi olmak için tüp bebek merkezine bütün birikimini veren aileler vardı.
Biri varlık içinde annelik duygusunu tatmak isterken diğer tarafta bir anne çocuğuna iyi bir gelecek sunamayacağindan, çocuğundan vazgeçmeyi göze alıyordu.
Hayat birilerini bir şekilde imtihan ediyordu.
Ama en büyük imtihan da sanırım insanın sevdiklerini acil kapısında beklemesiydi.
Çaresizce...
Demem o ki sevdiklerinizin yaşarken kıymetini bilin. Önce sağlık isteyin çünkü herşey para değil. Sonra sevdiklerinizin kiymetini bilin. Bir gün sağlığınız da sevdikleriniz de sizi terk edecek. Hayatta paradan, maldan, mülk den daha değerli şeyler var .
Mesela yardımlaşmak gibi. Mesela birinin eksiğini tamamlamak gibi. Hiçbir şey yapamıyorsan yanında olduğunu hissettirmek gibi. Ve inanın sevmek, sevilmek, kıymet bilmek, değer vermek, bir insanı mutlu etmek, onun mutluluğuyla mutlu olmak bunlar hep bedava.
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Hayallerimiz Kırılıyor
Hayallerimiz kırılıyor. Yine hayal kurar, telafi ederiz bir şekilde... İnsanın hayali olması güzel bişey... Ama hayallerimiz yavaşça bir yok oluşa sürükleniyor farkında mısınız? Gittikçe daha az hayal kurmaya başlıyoruz. Bunu "insan zamanla gerçekliğe daha çok yaklaşır." İfadesiyle açıklayamayız elbette. Hayallerimizden vazgeçmemizin sebepleri var.
Sebepler
Kurduğumuz ilk hayalin kırıklığına uğradığımız ilk andan sonra; yeni bir hayal kurmaya başlamadan önce; hayatımızın ilk kuşkusunu yanımıza almaya başlıyoruz. Bu kuşku tüm hayatımız boyunca gerçekleştirmek istediğimiz her hayalin önüne engel olmaya yetiyor. Hal böyle olunca yavaşça perdeler çekiyoruz hayallerle aramıza...
Evet hayatın gerçeklerini görmemiz gerekir. Ama hayallerin kurulamadığı bir hayatta gerçeklerin kaldıramaz tarafı vardır. İlk başta hayaller olmadan umut etmeyi başaramayız. Güzel bişeyler biriktirmeyi beceremeyiz. Ardımıza baktığımızda şöyle bir anım vardı diyemeyecek duruma geliriz. Hayal kurmadan gerçeğe dönüştüremeyiz hiç bişeyi...
Çözüm
Zamanın talihsizliği mi yoksa bizim becereksizliğimiz mi pek bilinmez ama her şeyden önce kuşku duyduğumuz tüm durumlara karşı iyice bir önlem almamız gerekiyor kanısındayım. Kuşkulardan uzak adımlarla ilermeyi başarırsak belki o zaman hayallerimize çeki düzen verebiliriz. Bunu başarmanın yolu sanırım çok istediğimiz şeylere sahip olmaktansa daha çok düşünce yapımızda mantıksızlığa yol açmayacak kararlarla yolumuza devam etmekten geçer.
Sonuç
Her ne yaparsak yapalım. Hayat öyle bir çizgidir ki hayallerimizi de zedeler yaşam tarzımızı da her şeye rağmen duruşumuzdan taviz vermeyecek kadar asil kalabilirsek ne mutlu bize...
Okuduğunuz için teşekkür ederim. Takip Et
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor
 |
| Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor |
Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor. Geçiyor geçmesine de bizden çok şeyi de alıp götürüyor. Peki biz zamanın neresindeyiz? Geçen zaman içinde kaç yaprak sararıp toprağa karıştı? Ölüm bizden ne kadar uzak ya da ne kadar yakın? Geriye dönüp baktığımızda sahi neyi başardık...
Ardımızda bıraktığımız ya da bizi geride bırakanlar ne kadar bizden razı...
Sorunlar burada baş göstermeye başlıyor. Kafamızı meşgul eden bir sürü konuyla boğuşmaya başlıyoruz. Zaman dediğimiz esrarengiz çizgi akıp gidirken boğuştuğumuz sorunlara feda ediyoruz zamanlarımızı... Ardından koca bir yorgunlukla kalakalıyoruz. Eh işte insan zaten mutsuzlukların yansıması değil mi? Belki de sadece mutsuzlukları yansıtabiliyordur. Ancak bunu başarabiliyordur.
Hayatlarımızı akıp geçen zaman içinde birer kabusa dönüştürürken acaba bir an durupta "ben ne yapıyorum diyebiliyor muyuz?" Hep bir düş soğukluğuyla yankılanırken bedenimiz içimizde birer burukluk yatıyor. Ne biz mutluyuz, ne de kimseyi mutlu edebildik. Varlığımız bir hiçlik denizde yüzerken, kabarmış göğsümüzle ne kadar da kibirle bakıyoruz aşağılara... Biz kimiz, neredeyiz? O yüce asalet mi bizi zirveye çıkaran yoksa bencilce giriştiğimiz kazanma hırsı mı bizi alçatan, bu nasıl bir kimlik kargaşası ki içinden çıkamıyoruz... Belki de sadece çıkmak istemiyoruz...
En iyisi her sabah uyandığınızda geçtiğiniz ayna karşısında öncelikle dünün hesabını sorun ve bugünün muhasebesini yapın, Belki o zaman biraz da olsa akıp giden ve akacak zamanın önümüze birer fırsat sunmaya çalıştığını farkedebileceğiz. Belki de zamanla daha özgür bir ruha sahip olabileceğiz. Kim bilir belki de mutluluğun sırrını çözeceğiz...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Korku Nelere Engel
Bazen içimizde anlatmak istediğimiz onca konu birikiyor. Ama maalesef söze nasıl gireceğimizi bilmediğimiz için o konular birer kargaşalara dönüşmeye başlıyor. Bu yazıda öyle birikmişliklerin kargaşalığını okuyacağız...
Bu kargaşalığın başlangıcında korku vardır. Çünkü korku, insanı hep bir tereddütle baş başa bırakır. İnsan korkunun neye engel olacağını nereden bir nefes eksilticeğini bilemediği için hayat boyunca "acaba şöyle yapsam mı?" Diye hep aklından geçirir. Eğer korkuları ağır basarsa hemen geriye adım atmaya başlıyor. Hatta bazen soluksuz bir kaçış içerisindedir. Böylelikle niyetlendiği durum karşında mağlup olmaya başlıyor. Hayat boyunca korku karşısında bir çok kez yenilen insan korkmaktan bir adım dahi geri adım atamıyor. Bunun yanında tecrübelerimizin bize onlarca kez gösterdiği bir gerçekliğimiz var. "Korkmanın kötü tarafı korktuğunun başına gelmesidir."
Kargaşa burada başlıyor.
Bu nedenle korkmamak gerekir. Ama sanırım bu pek mümkün değildir. İster istemez durduk yere bir endişe sarıyor bizi... Bu tüm umutları birazcık hırpalar, hırpalandıkça umutlarımız için korkular baş göstermeye başlıyor. Sonra işte aksiler ard arda etrafımızı kuşatıyor. Sanki korkmasakta bir çok olumsuzlukla karşılaşmasak gibi bir düşünce kaplıyor zihnimizi... Belki de öyledir. Korkmasak olumsuzluklar yaşanmayacak, bilmiyoruz. Ama şu kadarını biliyoruz. Korkular baş göstermeye başladıkça içimizdeki kaybetme duygusu daha ağır basıyor.
İçinde bulunduğumuz kargaşalardan ne kadar kurtulacağımızı bilmiyorum. Ama korkuyu kangrenleşmiş bir organa benzetmek pekte yanlış olmaz diye düşünüyorum. Korku tıpkı kangren olmaya yüz tutmuş bacağın kesilmemesi halinde tüm vucüdu intihara sürüklemesi gibi bir şeydir. Zamanında korkulara müdahale edemezsek büyük ihtimalle çoğu şeyimizi kaybetmeye başlayacağız...
korku kargaşalığının bir kısmından sıyrılmak için ne kadar etkili olacağını bilmeden şu küçük tavsiyede bulunabilirim. Ertelemeyin, daha sonra yapacağım demeyin, karşılığında gururum kırılır mı, başıma bişey gelir mi? Bu gibi kaygılarla baş etmenin yolu ertelememekten geçer. Göreceksiniz ki hiç bişey olmayacak... Hadi Endişelerimizi arka bahçede bırakalım ki umutlarımız zedenlenmesin, korkularımız etrafımızı kuşatmasın. Burada bir parentez açayım; Umutlarımızdan kasıt yaşama sevimcimizi öldürmeyelim. Aksi halde yaşamsal sürecimiz içinde her şey mümkündür. Sevenlerimizi, sevdiklerimizi her an yitirebilir. Bağlandığımız her kişi gidebilir, kendimizden bişeyler kaybedebilir ve daha fazlasıyla karşılaşabiliriz. Bunlar yaşama sevincimizi elimizden almaya yetmesin diyorum.
Bunu yapabilecek miyiz? Bilmiyorum. Kendimce bişeyler söylüyorum. Kırıklarımıza iyi gelecek bir şeyler bulmaya çalışıyorum. Ruhumuzu kangrenleşmesine müsade etmeyelim istiyorum.
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
İnsanların Biriktirdiği Yağmur Taneleri
İfadeler
Öyle sanıyorum ki zaman zaman söylediklerim her şeyi ifade edecek türde değillerdir. İzahını yaptığım bulutların durumu bizimkisine benzer olsun ya da olmasın. Benim için ifadelerin durumu şöyle izah edilebilir. "Bütün ifadelerimi birer birer ipe asarken, içimde yalnız yatan kendimi bir arka bahçeye gömüyordum. Tüm kaçışların efendisine dönüşürken ruhum, bedenim öylece tutsak kalıyor." Ama insan en çok sevdiği durumların esiridir. Bizi tutsak eden gerçek budur. Özgürlüğe olan hayranlığımız ne kadar çok olursa olsun. İçimizde biriktirdiğimiz bir kaç yağmur tanesine boyun büküyor ruhumuz... Duyduğumuz en küçük bir olumsuzluk içimizdeki coşkuyu birden bire koca bir karanlığa sürükleyebiliyor. Bu nedenle bizim durumumuz bulutların durumuyla aynı olamaz.
Şimdi de kendimizle olan yüzleşmeye gelelim.
Mutlaka bir sürü hüzünle ve olumsuzluklarla karşılaşmışız. Hatta daha acısını da görmüşüz. Ama unuttuğumuz bir gerçeklik daha var. Acaba bizim için geçerli olan bu durum karşısında karşımızdaki insanlara olan yaklaşımlarımız nasıl? Hadi kendi açımızdan bakalım: Bizler ne kadar dürüst ve güvenilir bireyleriz. Sır tutmayı, güven vermeyi, insanlarımızı mutlu etmeyi ne kadar başarabiliyoruz? Evet her birimizin içinde birer burukluk vardır. Ama birlikte bunu neden aşamıyoruz. O samimiyeti, o içtenliği neden kazanamıyoruz? Neden insanlarımızın da ağır birer yüklerini olduğunu unutuyoruz. Ve sadece herkesin bize güzelce yaklaşması gerektiği beklentisi içerisine girerken bu beklentiyi neden insanlarımıza sunmuyoruz. Samimiyetle alıp veremediğiz nedir sizce? Herkesten bizi mutlu etmelerini beklerken, insanlarımıza birer tebessüm göstereremek samiyetimizi sorgulamamızı gerektirmez mi? Ne kadar kabul edersiniz bilmiyorum. Sevgi ve samimiyette biraz karşılık bekliyor gibi...
İşin güvensizlik boyutu
Toplum olarak ters giden bişeylerimiz var.
Herkeste vardır bir güvensizlik ve çoğu insandan duymuşsunuz ben artık kimseye güvenmiyorum demeleri... Haklısınız ben de aynı sizin gibiyim artık kimseye kolay kolay güvenmiyorum. Çünkü yüzünüze gülen insanlar arkanızda sizi yerin dibine gömüyordur. Yine sizin arkadaşlarınızla paylaştığınız tüm sırlarınız günü gelmiş size karşı ortağa saçılmışta olabilir. Belki de tek sorun sadece doğru insanı bulamamakta... Değer ve yargılarımızla örtüşemediğini söylediğimiz onca şeyin bize karşı kullanılması elbette bizde güvensizlikleri oluşturacak. Hatta bizi büyük bir yalnızlığa da sürükleyecek. İçimizi yağmur taneleriyle dolduran güvensizlik boyutu budur.
Genel olarak ters giden bişeylerimiz var. Bütün kavramların içini boşaltmışız nitekim. Bu nedenle, ahlaki gelişimimiz noktasında bir yol alamıyoruz. Bu nedenle burukluklar saracak bizi, kimseye güvenmemeyi ilke edineceğiz. Yaşadıklarımız korkularımız olarak kalacak hayatımızda, yüklerimiz hep bizde yüklü kalacak taki biz yıkılana denk.
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Bir insan bir insanı tamamlıyordu
Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Biz de hala biraz eksikler vardı. Bir baharla uyanıyorsunuz, uyandığınızı düşler misiniz? Çiçekler açmış ve kelebeksiz. Gökkuşağından mor rengini eksiltin... İçinizi bir huzursuzluk kapladı mı? Bir yerleriniz incildi mi? Eksiklikler tam olarak bunu yapar. Bir boşluğa böyle girilir.
Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Bülbül küsmüş, güvercin kafese hapsedilmiş, papatyalar birer birer koparılıyor yaşamlarından... Oysa biz bir kelebeğin uçuşunda severdik insanlarımızı, kuşları kafeslefinden azad ederken tutunurduk yaşama, sevgimiz dilden dile öterken dost canlısı bir sarılmayla bulurduk kendimizi...
Ama son zamanların insanları yeryüzünü talan ederken beraberinde sevgilerini ve diğer tüm insanı duygularını da bir hiçe kurban ediyor. Sanıyorum ki bu durumu ancak böyle izah edebilirim. "Tabiata saygısı olmayan kendisine ve insanlığa da saygısı olmazmış."
Oysa insan sevginin tanımını öğrenmeye başlarken koruyucu kalkanını giymeli. Çünkü içinde yıkmak olan bir eylem sevgiye dönüşemezdi. Oysa sevgi gözlerden sakınmaktı, koruyabilmekti tüm güzellikleri... Şu nedenle severken sevdikleriniz için insanları, canlıları ve tüm tabiatı da sevin. Özgürlüğü uçuşan kuşlarla anımsayalım... Papatyalar ve tüm çiçekler koparılmadan sevgimizin birer süsü olsun... ve tüm güzelliklerle bir insan bir insanı tamamlasın...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Anlatamadıklarımız - Heft Reng
Gökyüzü çoktan ışıklarını saldı
Ay geceye misafir gibi
Gökyüzünden bir haber,
Karanlık çok karanlık
Hislerim, kalbim farklı durmuyor
Geceden;
Durup öylece dalmışım...
Neden kelimeler onlara en ihtiyacımız olduğu zamanlarda boğazımıza düğümlenir
Ve yazdığım misralar...
Neden anlatmak istediğimden uzakta
Çok uzakta
Bana bile yabancı (şiir: heft reng)
Çoğu zaman anlatmaktan öteye, anlatamadığımızı ancak anlatabiliyoruz. Bunun nasıl bişey olduğunu biliyoruz. Az çok hepimizin başına gelen durumdur. Güvendiğimiz kelimelerin bizi yüz üstü bıraktığı anlar, dilimizin döndüğü her kelimenin içinde bulunduğumuz anı anlatmaması, anlatmak istediklerimize karşılık bulamamak, dokunduğumuz her cümlenin bizi farklı bir konuya sürüklemesi, Anlatamadıklarımız böylece yabancılaşıyor bize, bunun için anlatamadığımızı ancak anlamlandırıyoruz. Tabi bunun içinde karşımızdakinin sezgisel olarak ne demek isteyeceğimizi anlaması gerekir. Yoksa tüm çabalarımız bir anda boşa gider.
Yazdığım şiire gelecek olursam; o gün içimde hırpalanmış bir kalp taşıyordum. Ve hislerim, kalbim gece gibiydi. Misafir bir ay var olmasına rağmen dünyamdan bakınca ay misafir değildi. Gökyüzünün karanlık haberi pekte teselli edecek cinsten değildi. Zaten teselli de kaldıramazdım. Anlatamayışlarım sürüyordu ben susuyordum. Doğrusu anlatacaklarıma kimseler bulamadığım gibi; kelimeler boğamızda düğümlenip sesimi kısıyordu. Bir cümle kuruyorsun içinde; içinde olmasına rağmen anlatmak istediğinden uzak kalıyor
Anlatamadıklarımız bir tarafa atıyorum. Üç yıl öncesine ait bu şiirle ancak o günkü ruh halimin tarifini yapabilirim. Bu karmaşık cümlelerimle ancak buna benzer ruh hallerimizi anlamlı kılabiliriz. Ancak bunu yapabilirim. Ve anlatmak isteğimi anlamlı kılmışsınız umarım.
Yoksa tüm çabalarım boşa gider...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
İNCE RUHLULAR ORMANI
İnce ruhlu insanlar hem empatik hem sempatiktir. Empati duygusu gelişmiştir çünkü karşısındakini çok iyi anlar, sempatiktir (Bir kavram yanılgısını gidermek istiyorum, sempatik kelimesi bilimsel olarak duygudaşlık demektir)
çünkü karşısındakini anlamakla kalmayıp aynı duyguları derinden hissederek o kişinin duygu ve düşünceleri ile özdeşleşirler. Ender bulunur ince ruhlu insanlar. Gözleri ile kalpleri arasında derin bir bağlantı vardır. Kalpleri beyazın en beyazı, niyetleri gökkuşağının 7 renginden daha renkli... Siyahın içinde bile karanlıkta kaldıklarını düşünmezler illa bir ışık bulurlar, ne olursa olsun kimseyi karanlıkta bırakmayı da hiç düşünmezler.
İnce ruhlu insanlar kin gütmezler bu yüzden kimseyi düşman ilan etmezler, kimseyi rakip olarak da görmezler.
Kendilerine ayna tutarlar, Mevlana'nın kendini gerçekleştirmesini ilke edinip sürekli kendilerine - iç alemlerine bakarlar. İnsanları olduğu gibi değil olmadığı/olamayacağı gibi kabul ederler. Çünkü ince ruhlu insanlar için esas mesele budur. Kimseyi değiştirmeye çalışmazlar. Ya kendilerini değiştirirler ya da ortamı - durumu... Gerçeği hızlıca kabullenirler, önyargısızdırlar. Gözlerinden yaş hiç eksik olmaz zira samimi gözyaşı ile merhamet arasındaki derin bağlantıyı bilirler.
İnce ruhlu insanlar kimseyle yüzeysel bir ilişki kurmazlar, bakışları bile derindir. Hassas ruhları, sezgileri ve karşısındakini anlama isteği bir araya gelince aslında ince ruhlu insanların normal insanlara oranla kendilerini gerçekleştirme yolunda daha üst seviyede olduğu kabul edilmelidir. Belki bu şekilde bir nebze olsun iade-i itibar vermiş oluruz.
Güçlü, derin, inançlı oluşları ile önlerine çıkan her engele karşı engele takılmamaktan ziyade engeli en doğru şekilde aşmayı önemserler. Alacakları hasarın boyutunu hesaplamazlar. Kalben doğru yolda yürümeyi daha mantıklı daha insancıl bulurlar. Engeli aşarken kimseye zarar vermemek gerektiğinin bilincinde olurlar. Kimseyi kendi çıkarları için kullanmazlar, kimsenin kimseyi kullanmasına da göz yummazlar. İnce ruhlu insanlar fazla anlayışlı, fazla sabırlı, fazla empatik olduğu için ve mamafih normal insanlara göre daha üst basamakta oldukları için karşılarındaki insanlar ince ruhlu insanları kırar, döker ve anlamazlar. İnce ruhlu insanlar o kadar naiftir ki buna bile kızmazlar. Zira Kafka'nın arkadaşına dediği gibi 'beni kırmana - üzmene izin verdiğim için kendimden özür dilerim' modundadırlar. Ama asla pişman olmazlar. NE SEVDİKLERİNDEN NE DE YAPTIKLARI İYİLİKLERDEN NE DE SARDIKLARI YARALARDAN...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Heft Reng'ten Satırlar 7
Sanırım insan, aynı göğün altında buluştuğu için, aynı topraklara ayak bastığı için, aynı pınarlardan su içtiği için ve daha bir çok şey için kendisinden çok herkes için eyleme geçme gücünü bulmalı kendinde. Doğrusu insan zindanından dışarıya adım atmadığı sürece kendini hep mahkum olarak görür. İyiliğe, dünyaya ve insana dair her şeyde umudunu yitirmiş bulur. Aslında insanın umudu var etme süreci kendisine yaptığı bir iyilik olarak görülebilir.
-------------------@heft_reng-----------------
Düşümüz kadar var kuramadığımız düşler kadar yokuz. Eksik olan cümleler değil sadece eksiklik koca bir sessizliğe sürüklemiş bizi... Hapsolduğumuz yalnızlığımızda bucalarken bir kaç ritimle telafi ediyoruz onca anıları...
--------------------@heft_reng----------------
Tesadüflerin tüm güzelliklerde buluşacağına inanıyorum. Sadece o güzelliklerde kendimize bir pay çıkarmayı bilelim.
Kuşlar uçuşa dursun, hayatın kısalığını fırsat bilelim.
-------------------@heft_reng-----------------
Odanın baş köşesinde raflara dizili kitaplarla bakışıyoruz, mutlu değiliz... Mutlu olamıyoruz... Küflenmiş bir yastığın dostluğuna sığınırken, kitapların feryadına karşılık verememek biraz incitiyor tabi. Ama insanlar da böyle değil mi? Kırıldığımız anlarda, bakıştığımız insanlara en çok sığınmak isterken uzak kalışımız değil mi? Bizi kendi içimizde paslı bir yalnızlığa sürükleyen... Ha küflenmiş bir yastığın dostluğu, ha içimizde biriktirdiğimiz paslı yalnızlığımız ne fark eder.
-------------------@heft_reng----------------
Süslediğim her hayalin sonuna bir kabus ekliyorum. Bu da benim gerçek hayat anlayışım...
-------------------@heft_reng---------------
Aslında hayatın hepimize öğrettiği bir gerçektir. "Sadece düş kurarsanız düş kırıklığı yaşarsınız." Ama işte bu gerçeği göz ardı ediyoruz. Çünkü bazı zamanlar sadece düş kurmakla yetinebiliyoruz. O boşluğu doldurmak için sonuçların iyi ya da kötü olması o an için önemli değildir.
------------------@heft_reng-----------------
Çaresizliği kimsesiz bir çocuktan öğrendim. Ama o çaresizlikle mücadelesinde kazandı. Kimsesizliğine rağmen dört elle yaşama tutundu. Ve şimdi daha güçlü ve hep güçlü olacak. Ahmed Arif'in değişiyle "bir tek başak tanesi bile dargın kalmayacak." Yeterki insan dik durmayı bilsin. Omuzundaki yükünü taşıyabilsin.
-------------------@heft_reng----------------
Karanlık hiçliği andırsa da hiç olmuyor. Karanlık sadece gözlerimizin önüne bir sınır çekiyor.
Hiçlik ise o sınırı hayallerimizin önüne koyuyor...
------------------@heft_reng----------------
Ne kadar kırılırsanız kırılın, insan hep birine sığınma ihtiyacı duyuyor. İşin kötü tarafı elimizi attığımız her dal sağlam çıkmıyor...
-------------------@heft_reng---------------
Bir rüzgar ıssız ruhumu esip savuruyor ve ben korlarımda daha da yanmaya başlıyorum. Kızgınlığım burdan geliyor. Ne kadar ıssız bir ruha sahip olsanızda insanlar bir rüzgar gibi kor ateşlerini üzerinize estirmeyi ihmal etmeyecekler...
-------------------@heft_reng---------------
İnsan;
Hevesleriyle kötülükler işleyen zalim insan
Ölmeyecek hırsıyla güç elde etmeye çalışan insan
Yeryüzünü yıkıp sonunu getiren insan
Bencilce herşeye sahip olmak isteyen insan
Bir gün mutlaka kaybedecektir.
-------------------@heft_reng----------------
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Kelimelerin boğazda düğümlenmesi
Son zamanlarda kelimelerin boğazda düğümlenmesinin ne olduğunu çok iyi bir şekilde öğrendim. Bir ah çekip bunu içinde saklamanın ne kadar ağır bir yaraya dönüştüğünü, mekanın içinde hapsolmanın ve tüm hüzünlerin içten içe süzülmesini öğrendim. Başımı yastığa koyduğumda bitmeyen sonsuz tane düşüncenin esirine dönüşürken, kendimle mücadelemde neden galip gelmem gerekeceğini bilmeden amansız bir savaşta ne kadar yorulduğumu fark edemiyorum.
Benim için durum böyleyken etrafım da pek iyi değil. Bunu tüm gerçeğimle yaşıyorum. Ve anlıyorum ki acı kişisel olarak yaşadığım bir şey değil bütünüyle etrafımı saran bir şey... Son zamanların kelime darcığına sıkışmış boğazım hiç bir teselliye mahal verecek durum da değil... Öylece her şey kendini bir yokuşa sürüklemeye başlıyor. Her şey sıkıcı ve bunaltıcı bir hal almaya başlıyor...
Tüm bu süreçlerin sonunda hala burdayım. Ve bir şey yapacak takat bulamıyorum kendim de... Buna rağmen biraz daha ayağa kalkma vakti olduğunu biliyorum. Onun için şimdi ayağa kalkma vaktidir. Hadi ayağa kalkalım biraz daha fazla kenetlenelim. Geçmeyecek yaraların kabuk bağlamasını beklemeyelim. Gerekirse yaralarımızı biraz daha deşelim... Ama kalkalım yine önce kendimiz için sonra etrafımız için varsın o kelimeler hep düğümlenmiş kalsın. Varsın anlatılmaya ve teselliye yeltenmesin sözcükler ki samimiyetle yaklaştığınız müddetçe etrafinıza tüm sözcüklerden daha fazla şeyi hissettireksiniz. Ve aynı düzeyde kendinizi toparlayamaya vakit bulacaksınız...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Heft Reng'ten Satırlar 6
_____________@heft_reng___________
Sol göğsümün üzerine derin mi desem, ağır mı desem, acı mı desem, bir tuhaflık var. Koca bir yükü orada taşıyorum. Bu bilinmez bir zamanın sancısıdır. Saniyeler dakikalara saatler derken yılları geride bıraktım. Biliyor musun hiç eksilmiyor o adını koyamadığım şey. Sanırım bir harabeye dönüşüyorum.
_____________@heft_reng___________
İnsan çok özlemekten sevdiklerinin yüz hatlarını bile unutur. Ama içindeki o sevgi hep baki kalır.
_____________@heft_reng___________
Umut bizim için herşeyi yarına ertelemekti. Yarınlar gelip geçiyordu. Oysa biz sadece aklımızla dalga geçiyorduk. Ve yaptığımız tek eylem hiçsizliğe sürüklenen bir zamanda olmayacak şeyleri gözümüzde büyütmekti.
_____________@heft_reng___________
Kelimelerin gidenlere diyeceği pek bir şeyi yoktur.
Bazı cümleler tamamen avutulmak için kurulur.
Nihayetinde öyle olur insan kendini avutur. Ve mevzu kapanır.
Ama bazı insanlar için gitmek eylemi mesafelerden ibaret kalır. Anılar tüm anlara arkadaşlık etmeyi bilir. Kelimelerin bu insanlara borçları vardır. Yoksa bir araya gelip onca güzel hikayelerin konusu olamazlardı.
_____________@heft_reng___________
Tam da geçecek gibi olunca ufak bir şey herşeyi yeniden başa sarmaya başlıyor. O an kaderimize razı olmayı mı gerektirir acaba "hayırlısı böyleymiş" demek mi gerekir pek bir fikrim yok. Doğrusu ilgilendiğimiz konu pekte bu değil. Her zaman ki gibi geçmeyen asıl konuyla meşgul oluruz.
_____________@heft_reng___________
Nereden tutsam elimde acı kalıyor. Etrafım bir acı sarmalı ve ben kendimi duyarsız birazda bencil hissediyorum. Esasında tüm kavgam kendimle yenilsemde kazansamda...
_____________@heft_reng___________
Sanki bir yerlerde birşeylerimi kaybetmişte yıllarca kaybettiğim şeyi arıyorum gibi bir hisle doluyum. Ve koca bir sır olarak kalıyor aradığım o şeyi bulamıyorum. Artık aklım almıyor, sahi bu kadar karmaşık bir durum karşısında bu kadar çok şeye akıl yetiyor mu? Bilmiyorum.
_____________@heft_reng___________
Bir şeyin anlam kazanabilmesi için geçmişle bir bağ taşıması gerekir. Bir kitabı, bir hikayeyi, bir şiiri veya bir türküyü kısacası yaşantımızın birer parçalarını anlamlı kılan anılarımızın hepsi geçmiş ile bağı bulunmaktadır.
_____________@heft_reng___________
Bedenimde bilinmeyen bir zamandan kalan acı bir yorgunluk var. Zira zamanın talihsizliğine yenildim. Ve korkunç olan sır perdelerin çözülememesi...
_____________@heft_reng___________
Ruhumuza ışık tutmadan, içinde bulunduğumuz karanlıktan kendimizi kurtaramayız. Bir hikayeye başlamadan önce neden ve nasılını göz önünde bulundurmalıyız. İyi ve güzel başlangıçlar farkındalıkla gelişir.
_____________@heft_reng___________
Aynı mekana, aynı insanlara, aynı duygulara ve hatta hiçsizliğe sürüklenen bir zamana uyum sağlamanın adıdır alışmak!
_____________@heft_reng___________
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Ruhumuza Üfleyelim
İnceden ruhumuza üfleyelim, hayallerimiz sınırlarımızı aşmaya başlasın... Bugün doruklarımıza kadar özgürlüğü hissedelim. Bir köşeye geçip utangaç çocuk edasıyla dizlerimizin uzerine çökmeyelim. Şımarık çocuk edasıyla özgüvenimizi gösterelim etrafımıza... Paslı ruhumuza üfleyelim, paslı zerrecikleri bir yerlere savuralım. Asık suratimize, tatlı gülümsemeler çizelim... Etrafımıza bir bakalım. İnsanlarımıza tebessümler sunalım, Bir çember oluşturalım, etrafına güzel insanlar biriktirelim buna sevgi çemberi diyelim...
Nitekim bizim en çok sevgiye ve kuracağımız o çembere ihtiyacımız var. Hayat öyle ki beraberinde hep olumsuzlukları getiriyor. Bizi tüm aksiliklere karşı kurtacak olan güç kurduğumuz o güçlü insan ilişkileridir. Bağlarımız ne kadar güçlü ise aksiliklere karşı mücadelemiz o denli başarıya ulaşır. Bazı anlarımız olacak. Herşey anlamını yitirmeye başlayacak. Nefes dahi alamayacak durumlarımız olacak... Uykularımızı kaçıracak türden kabuslarımız olacak. Ve gecenin yalnızlığında bol bol düşünme zamanlarımız olacak... Belki de o an için durumun içinden sıyrılamayacağız. Geçmeyecek düşüncesi hakimiyetini ilan etmeye başlayacak... Acı her zerremize işlemeye başlayacak. Kayıplarımız olacak, bizden bir çok şey eksilmeye başlayacak.... Hayatın acı tablosu karşısında yenik düşeceğiz... Velhasıl tarifine yetmeyecek tüm kelimelerin çaresizliği karşındaki acizliğimiz baş gösterecek...
Bu noktadan sonra bir ama demek gerekiyor. Sığındığımız tek teselli olan zamana yenik düştüğümüz bu durumun geçmesini beklemiyorum. Amayı sürdürerek insanın içinde olan sabır duygusuna güveniyorum. Ve şunu diyorum. İnsan alışır herşeye... İşte alışmayı bekleyeceğiz. Ruhumuza biraz üflediysek ve kendimizle birazcık yüzleştiysek şimdi yeniden ayağa kalkma vaktidir.
Oluşturduğumuz o sevgi çemberine dahil olalım. Sıkı sıkı geri kalan sevdiklerimize sarılalım.
Dediklerime hepiniz dahilsiniz. Acizliğimizi kabul edelim. Acımızı en son damlasına kadar yaşayalım. İçimizde yaşanan her ne ise sonuna kadar özgürce yaşayalım. Ama kalkmasını da bilelim. Bunu başarabiliriz bu bizim elimizde... İnsanlar olumsuz düşünmeye başladıklarında, ardı ardına olumsuzluklar başlar. Bir tür hastalık gibi, önce kendimiz için sonra sevdiklerimiz için başarmaya inanmak gerekir.
Bizler iç dünyamızın dışımızla temasından korkuyoruz. Sonra içimiz nem kapmaya başlıyor. Bir anlık bu durumu kaldıramayışımızla içimize hapsettimiz o ruhu yaşamaya başlıyoruz. Bunu yapmamalıyız. Öyle bir inançla tutunalım ki hayata, inandığımız yaratıcıya ona iman ettiğimizi ispatlayalım... Sevgiyle kalın...
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Heft Reng'ten Satırlar 5
_____________@heft_reng___________
Sesim artık içimde yankılanıyor ve içimde yıllar öncesinden yatan bir kırgınlık var. Anlıyorum ki zamanla her şey geçmiyor. Bazı şeyler zamanla daha da derinleşiyor ve ben o derinliğin yankısına dönüşüyorum.
_____________@heft_reng___________
Bir masal düşlerken, hangi duygunun kahramanı olabiliriz. Camlarımızın tarafına bakan sokağımızda, bir insan, bir dost görmeye başlıyoruz. Bir selam, bir dokunuş, içimizdeki yalnızlığı öldüremeden, yitiriyoruz ya kısacık sevinçlerimizi ve gördüğümüz her insan ne de çabuk köşe başından dönüp, kaybolanlar kervanına katılıyor...
_____________@heft_reng___________
Hayat ilk karşılaşmalarda birer fırsat sunar hepimize, sonrası acısıyla tatlısıyla yaşarız. Bazen de payımıza ne düşeceğini hiç bilemeyiz.
_____________@heft_reng___________
Bir düş kurupta düşlerimi senle süslemek kadar güzel olan bişeye daha denk gelmedim. Tarifini yapamam. Ama şu kadarını diyebilirim. Senle süslediğim düşlerim huzurla uyandığım her güne denk...
_____________@heft_reng___________
Güvendiğimiz kelimelerin bizi yüz üstü bıraktığı anlar, dilimizin döndüğü her kelimenin içinde bulunduğumuz anı anlatamaması, anlatmak istediklerimize karşılık bulamamak, dokunduğumuz her cümlenin bizi farklı bir konuya sürüklemesi, Anlatamadıklarımız ne derin bir mesele...
_____________@heft_reng___________
Sevmek, özlemek, acı duymak insan için gurur meselesi olacak hisler değillerdir. Yanlış anlatılıyor, aksine insanın sevgiyle ne kadar yüce bir varlık olacağını hatırlatmalı.
_____________@heft_reng___________
Ama işin kötü tarafı nedir biliyor musunuz? Bazen bir anlık öyle kararlar alıyoruz ki kafamızı bin kere duvara vursak yeridir. Bir kelimelik, bir cümlelik kararlar bunlar bir ömür pişmanlığı sürecek kararlardır. Birini reddetme, birini kabul etme, birini öldürme, biri tarafından öldürülmeye izin verme, tıpkı birini uçurumdan atmak gibi, tıpkı uçurumdan kendini atmak gibi... Geri dönüşü olmayan en berbat kararlar...
_____________@heft_reng___________
Gönlümün kıyısında geziniyorsun sevgili ve hala eksik kalıyorsun. Artık bana yetemiyorsun ne kadar da sıkı sarsam seni.
_____________@heft_reng___________
Sadece bazı anılarımın fotoğrafını çekip orda kalmak isterdim. Ama hayat akıyor beraberinde olumsuz sonuçları getiriyor. Kendimi yargılarken dahi bir an duraksayıpta adil kararlar veremiyorum. İçinden çıkarmadığım bir paradoksta bu...
_____________@heft_reng___________
Beyaza gece çökünce siyah olurmuş her şey.
İnsanlar da buna dahil. Bir fark var ki insanlar en küçük bir umutsuzlukla karartır tüm güzelliklerini, unutmaya başlar; gökyüzünün mavisini, kısa ömrüyle güzellikler sunan kelebekleri, gece kuşlarını, güzel insanlarını...
_____________@heft_reng___________
Garip kurduğum cümleler, düşlerimde ki o, yaşadığım tüm anılarım... Tarifine yetmiyor kelimelerim öyle bir tuhaflıkla doluyum. Hayat diyorum tecrübe kazanmak için yeterli bir zaman sunmuyor. Birine karşı duyduğunuz sevginin küçük kırıntılarla hüzne dönüştürüyor.
_____________@heft_reng___________
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Sizden Gelenler 1
Bilirim siyahı gökkuşağında görmek istersin
Gökyüzüne kaldırınca gözlerini
Yüzünün bir yanına güneş vurur
Ve
Ayva tüylerin meydan okur gölgelere
Bilirim sevdalısın güneşi doğuran topraklara
( -dilgeş-)
___________________________________
Derinliğini bilmediğin bir suya balıklama atlamak gibiydi sana gelmek... öylesine sana koşup sana çarpmak... seni sevmek atladiğin suda yüzmeyi bilmemek gibi bir şeydi... kafa üstü çarpıp boğulmamak için çırpınmaktı belki de... seni senle yaşamak kadar güzel bir şey yok ... siyah tarafımın kurtarıcısı seni seviyorum ❤
(Sema)
___________________________________
Hangi rüzgar attı seni buralara,
Hangi sokağın bilinmez yolusun sen,
Hangi kokunun kaynağı,
Hangi çocuğun mutluluğusun.
Hangi sevginin tarifi ,
Hangi kelebeğin umut çırpan kanadısın...
(Bahar BOZDEMİR )📝🕊️
___________________________________
Bazen,dünyaya sığmam,kaçacak delik ararken;bazen de sığacak yer bulamam kendimi dışlanmış hissederken.(Melisa)
___________________________________
Kalbi aklına düşman insanlarız biz bu yüzden olmayanin hayalini kurarız hep
(Kader Şahinalp)
___________________________________
Soğuk bir sabah ile uyanıyorum günün ilk saatlerine
Leylekler, kuşlar yok artık
Kış kapıda, sen yoksun
Soğuk bir günde sıcak bir eve olan hasret gibisin
Bıronun, dengbejliğe olan sevdası geliyor aklıma
Peşinden sürgünlere gittiği
Bekliyoruz ikimizde.
Dışarıda kar, içimde yokluk
Açılıyor kapı...
Beklentiler, beklentiler, beklentiler
İdam sehpasında bir mucize bekler gibi
Özgürlüğe koşan bir ulus gibi
Ninova kalesini aşmayı bekleyen düşman misali
Ağaçlar yaprak dökmüyor
Şelaler gümbür gümbür akmıyor eskisi gibi
Hava soğuk, kar yağmıyor yalnızlığımdan
Büyük bir şehirde küçük bir varlığım
Eksik, tamamlanmayı bekleyen
(Serhenk kızıltaş)
___________________________________
Hani söylesen bişey değişmeyecek, söylemesen için içini yiyor. Ona yakınlaşmak istiyor bir yanın ama diğer yanın onun sana yaptıklarını unutmuyor. Sadece onunla konuşmak amacın ama nasıl tepki verir kestiremiyorsun. Belki o da seni seviyor ama bilemiyorsunki, belki hani hiç olmazya yinede bir ihtimal diye. Sonra herşeyi boşverip vazgeçmiyorsun. Bu seferde ya başkasını severse düşüncesi kaplıyor beynini.
___________________________________
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Üç Katlı Bina
Karşımda üç katlı bir bina, yıkık dökük. Boyası gitmiş,sıvası dökülmüş, pencereleri kırık. Karşımda üç katlı bir bina, etrafında kediler yavrularını emziriyor. Ama içinde yalnızlık kalabalıkla kol kola geziyor. Bir kadın susmuş gözlerinden akan yaşlar konuşuyor. Adam aldatmış karısını af diliyor kızarmayan yüzüyle, çocuklar perişan biri hapishane parmaklıkları ardında, diğerleri kendilerini kurtarma çabasında.
Bir beton yığını gibi gibi duruyor karşımda ama her bir tuğlası ağlıyor içeride yaşananlara. Her biri darmadağın olmuş hayatlar, her biri acı içinde insanlar.
Karşımda işte o bina yummuş gözlerini yaşlı kadın, evlatlarının acılarına. Herkes suspus olmuş, ölüm sessizliği almış her bir tarafı. Konuşsalar yıkılacakmış gibi bina...
Ah üç katlı bina, her bir duvarında keder, her bir basamağında acı var.
Konuş ey bina dök içini, anlat kahrını. Yıllardır durdun da ayakta kimse sormadı sana dayanabilecek misin diye, kaldırabilecek misin onca yükü söyle?
Konuş üç katın ağırlığını, konuş dökülen sıvalarından akan sızıyı, konuş kimsesizliğini. Konuş yerle bir et her şeyi. Konuş...
Ah üç katlı bina, her bir duvarında keder, her bir basamağında acı var.
Konuş ey bina dök içini, anlat kahrını. Yıllardır durdun da ayakta kimse sormadı sana dayanabilecek misin diye, kaldırabilecek misin onca yükü söyle?
Konuş üç katın ağırlığını, konuş dökülen sıvalarından akan sızıyı, konuş kimsesizliğini. Konuş yerle bir et her şeyi. Konuş...
Okuduğunuz için teşekkür ederim, umarım beğenirsiniz. 🎈
Tecrübe Nedir
Onca emekle üst üste koyduğumuz umutlarımızı, hafif bir rüzgar esintisi değil miydi yere seren... Kaç gece de toparlamıştık onca düşümüzü, sarsılmaz bağlarımıza ne oldu? İçimizde neden kırıklar oluştu ki...
Tecrübe nedir? Kaç kırılmadan sonra kazanılır ki tecrübe, kaç gidene alışıldıktan sonra tecrübeden bahsedilebilir ki. Bu gibi şeylerin tecrübesi olmaz.
Tecrübenin ne olduğunu söyleyeyim mi?
Uzayıp giden sorunların merkezindeki bireyler olarak, sanırım deneyimlerimizin hepsi başarıyla sonuçlanması pek mümkün değildir. İşte bu nokta da ister başarılı olalım ister başarısız, deneyimlerimizin sonucundan kendimiz için yapabileceğimiz en iyi seçim tecrübe olarak nitelendirilir. Çünkü en iyi seçimi yapabilme kabiliyeti daha önceki iyi ve kötü tüm sonuçlara karşı bize iyi seçimin hangisi olacağı hakkında yaşamsal bir kurtuluş yolu sunmaya başlıyor. Bu tecrübedir. Örneğin hatalarımızın özgüvenimizi yerle bir ederken, başarının ipini yakaladığımızda devamının kendiliğinden gelmesi durumu başarılı olma yolundaki tecrübenin özgüvene dayalı olduğunu söyler. Aynı şekilde özgüvenini kaybetmenin nedeni de sürekli başarısızlıkla sonuçlanan deneyimlerle ilişkilidir.
Tüm duygusal süreçler de böyledir.
Mesela daha önce aldatılmışsan tekrar aldatılmazsın aldatılsan dahi acı çekmezsin daha önce biri seni yarı yolda bırakmışsa artık o ihtimali de dahil edersin. Tecrübe ederseniz daha öncekinden daha az olur. İç çekişmeler, acılar, kırılmalar. Öncesinden tüm ihtimalleri dahil etmişsinizdir olaya...
Tecrübe insanın hep aynı yerden kırılmaması için daha önceki yaşamsal sürecinden çıkardığı sonuçlardan aldığı derslerin tümüdür. Tecrübe edinmişse insan, kırılacağını da bilir. Kırılmaların geçeceğini de bilir.
Küçük bir tavsiye bazı konularda insan elbette duygusal boşluğa düşer. Ama sahip olduklarımıza karşı da kör olmayalım. Bir an dünyanın bizi sık boğaz ettiğini düşüncesinden sıyrılın, emin olun hayat sizin için o kadar da anlamsız değildir. Etrafınızda bir çok güzel şey mevcutken kendinizi bunlardan yoksun görmeyin. Yani
siz zannediyorsun ki tüm dünyanın dertleri sizindir. Sizden daha fazla acı çeken, kırılan, yorulan, uykusuz kalan yoktur. Oysa öyle değildir. Bir savaşın çığlıklarından kaçan kaçarken yavrusunu, eşini ardında ölüme bırakan kadının feryadını işitemezsiniz. Tenha bir mahalle kenarında hasta evladına sıcak bir yemek parasını getirmeyi düşünen babanın telâşını anlayamazsınız. Etrafınızdaki nimetleri hor görüp küçük dertlerinizi dünyalar kadar sanan sizler herşeye rağmen hayatın acı gerçeklerini de güzel tarafını da görmeye başlayın..
..
HAL-İ VAZİYET-1
"Hani bir mektup yazarsın da sahibine ulaştıramazsın ya. Ne bir adres vardır ne de bir yol. Gidemez öyle yazdığınla kalırsın ya ama sonra bir bakarsın o insan gelir karşına..."
Böyle bir umutla ümitle bekliyor olmak hayatın doğum sancısında ve yaşamda insanı epey yoruyor olsa gerek. Bu umudu bir sızıya benzetebiliriz. Sızı en başta belki hafifti ama daha sonra etkisini arttırarak devam ettirdi ya da tam tersi bir hadise de olabilir. Belki bize bu umudu aşılayan şeyin suretini değil siretini hissettik, anladık. Öyle bir umut beslemeye başladık. Olması gereken de bu: Surete aldanırsak sireti ortaya çıkınca suratına tüküresin gelir.
Peki bize bu umudu yaşatan kalbimiz midir, aklımız mıdır? Herkesin cevabı elbette ki farklı olacaktır ama bu biraz da umudu nasıl tanımladığımıza bağlı değil mi? Benim için "Umut" aklımızın algıladığı, algoritmasını çizdiği ama kalbimizle bütün vücudumuza sirayet eden durumdur. Kalp diyenler çoğu zaman duydudaştır ya da hissiyle duygusuyla hareket edenlerdir. Akıl diyenler ise daha rasyonel ve mantıksal düşünenlerdir. Zaten her ikisi dediyseniz CANSINIZDIR :)
Umut ettiğiniz şey gerçekleşmeyecek sadece sizin olmasını düşlediğiniz bir durumsa ve bu durum sizi günden güne tüketiyorsa tabii ki bu umuttan vazgeçin. Bırakın peşini gitsin uçsuz bucaklara. Ama bir de bunun diğer tarafı var. Bu umut sizi hayata bağlıyor, yaşam ışığınız oluyorsa onu sıkı sıkı tutun bırakmayın. Umut öyle elle sıkı sıkıya tutulur bir şey değildir. Sakın ha kaçırıverirsiniz. Gelgelelim bir de bunun sizin görmek istemeyeceğiniz ama görenlerin olduğu durum. Siz umudu sizi ayakta tutan vaziyet olarak görüyorsunuz ama oysa o sizi içten içe kemiriyor. Sadece vücudunuzu değil, ruhunuzu, aklınızı kemiriyor. En önemlisi ise ruhunuzu...
Bu durum galiba biraz da umudu yaşayan, yaşatan kişi ve umudun ne olup nasıl var olduğuna bağlı bir durum. Demem o ki siz umudu var edin, umut sizi var etmesin!
Bu yazımızın şarkısı ise Özdemir Erdoğan - Aç Kapıyı Gir İçeri( Anatolian Rock Revival Project )
Ee bu yazı da kapınızı tıklatmış. İçeriye girmeyi bekliyor. Buyur etmezseniz aşk olsun.
Keyifli okumalar...
Düşünüyorum
Yaşamımız boyunca, yaşadığımız tüm sorunlarımızı acaba zamansal bir boyutta geçirdiğimiz bir talihsizlik olarak mı nitelendirileceğiz. Yoksa içinde bulunduğumuz mekanın yanlış bir zamana denk geldiğini mı düşünmeye başlayacağız. Bunun ötesinde tüm talihsizlikler karşısında hiç bir şey yapmadan kendimizi kaderin kurbanı mı sayacağız acaba…
Bu hayatta yaşanacak ne kadar çok hakikat varmış demek geliyor içimden. Herkesin ayrı bir doğrusu var sanırım. Bizim yaşadığımız coğrafya da öyle bir yer. Büyüklerin akıl hocası olduğu küçüklerin ise onlara itaat etmek zorunda olduğu küçük bir yer… Bir de şunu demek istiyorum. Hakikat nedir? Hakikati ölçme ve değerlendirme anlayışımız neye göre şekilleniyor. İnsanoğlu yaşadığı çağlar boyunca hep bulunduğu dönemin şartlarına bağlı olarak yeni kavramlar üreterek, bunun üzerinde ahlak ve yaşam felsefesine şekil verirken, kişiden kişiye değişen anlayışlar kimisine göre doğru kabul edilirse de tüm insanlar için temel bir doğru hala bulunmamaktadır.
Öyle ki insanlık tarih boyunca sırf bir grubun doğrusu yüzünden sayısızca yıkımdan geçmiştir. Hitler'in faşist düşünce anlayışı sosyalizme karşı bir mücadeleyi başlatırken Rusların komünist felsefeyle giriştikleri sosyalizm anlayışı da insanoğlu için bir yikimdir. Buna benzer olarak müslüman dünyasında yaşanan mezhep savaşları da hep yıkımla sonuçlanmıştır. Emevii milliyetçilik anlayışı emeviler için ne kadar doğruysa, Dünya'nın bir bölümünün sahip olduğu faşist milliyetçilik anlayışı diğer bir bölümünün sahip olduğu komünist anlayış, diğer bir bölümünün de sahip olduğu muhafazakar anlayış esasında eşit derece de insanoğlu için tehlikelidir. Ve hepsi yıkımla sonuçlanmıştır. Hala da yıkımla sonuçlanıyor. Bir düşünceyi insana empoze edip bunu büyük bir yok oluş silahı gören düşünce yapıları aslında sahip oldukları bu düşünceleri mutlak doğru kabul ederler… Bunu kuşkusuz hakikat olarak görürler. Yaptıkları yıkım zaferlerine ulaşmaları için birer basamaktan öteye varamaz. Yakın tarihte şahit olduğumuz IŞİD bunun en iyi örneğidir.
Esas olan şudur. Hangi düşünce ve ideolojik anlayışa sahip olursak olalım. Bireysel olarak öncelikle iyi bir sorgulama yeteneğimizin olması gerekir. Başkalarının bizim için düşünmesi ve en iyi kararı vereceğini sanmak kendimize yapacağımız büyük bir kötülüktür. Çünkü hiç kimse sahip olduğumuz değer ve vicdan anlayışla yerimize iyi kararlar alamaz. Esasında beynimizi kiraya vermek için değildir. İçindeki nöronları harekete geçirip kendimiz ve toplumumuz için ortak bir akılda buluşmak içindir. Herkesin hakikati farklı olabilir. Yalnız akıl ve vicdan süzgecinden geçen hakikat tehlikeli olmaktan çıkar. Ve tüm yıkımlara karşıdır.
Sorguladığımız sürece bir benlik kazanabiliriz. Ve hangi düşünce yapısına sahip olursak olalım. O düşüncenin ekşi ve artılarını görebiliriz. Böylece tüm tehlikeli yıkımlardan kendimizi sıyırabiliriz. Bağnazlığı bırakabiliriz ve kaderin bir coğrafya da kendi haline terk edilmiş toplumlarının yaşadığı yıkımları olmadığını tüm gelecek kuşaklara ispat edebiliriz.
Not: Bu yazı bir ideolojik düşünceyi yansıtmamaktadır. Tamamen sorgulamanın önemi üzerine ve herkesin kendisince doğrularını kontrol etme amacı taşımaktadır.
HER ŞEY ÜZERİNE
" Bir şeyi ne kadar istersen, ne kadar çok arzularsan o kadar yalnız kalırsın hayatta" Ah bee Ciritçi Abdullah. Bu sözden de anlamışsındır konuşma ümidiyle düşünceler arttıkça taştı, taştıkça taşıyamadım. Taşıyamadıkça büyük bir yük olarak kaldı üstümde. Yüküm azalır mı bilemem ama düşüncelerim hafifler belki. Konu olarak ne konuşacağız dersen her şeyi konuşacağız. Kalem sayesinde kağıda neyi aktarırsak artık. Konuşmaya çok sevdiğim bir şiirin giriş bölümünü söyleyerek başlamak isterim:
Şöyle bir söz vardı;
" Ben çiçeklerin samimiyetine inanıyorum. İster tenekeye ekin, ister en pahalı saksılara; emeğiniz kadar güzelleşiyorlar." Biz de sevgimizi yanı başımızdaki toprağa değil de dağdaki taşlara ekmeye kalktık. Mutluluğu hep bir dağın arkasına bakarak orada zannettik. İşte en büyük en yanılgımız buydu."
Karakoç diyor ki," Zaman kısa, ben yorgunum, yol uzun..."
Gerçekten bir şeyleri gerçekleştirmek adına zaman kısa. Aslında zaman hep aynı, hep aynı seyir ve düzen içinde devam ediyor ama onu uzun ya da kısa olarak anlamamızın sebebi yaptıklarımızın zamanla uyuşmazlığı. An ile birlikte olamayışı. Belki de hep bu yüzden "Anı yaşa, geçmişi ya da geleceği düşünmeyi bırak!" diyoruz ya. Hakikaten insanoğlu ne anı yaşamayı ne davranışlarını düzenlemeyi biliyor ne de gerçek manasıyla insan olmayı becerebiliyor.
Hep bir yarımlık, yarım kalmışlık hissi var her şeyde. Bunun sebebine gelecek olursak insanın ikili bir yapıya sahip olması geliyor. İkili yapı ise insan ya duygularıyla var olur ya da düşünceleriyle var olur. Ya da her ikisinin de olup ya da olmadığı yapıya da sahip olabilir ama genelde bir şeye sahip olur. Ve genellikle düşünceler duygular bir arada var olamaz. Hep bir anlaşmazlık baş gösterir. Ya DUYGU yada DÜŞÜNCELERLE hareket edilir. Ben ise mütemadiyen aklımla yani düşüncelerle hareket ederim. Kendi kanaatimce duygular yanıltabilir. Tabii hep insanın düşüncelerle var olması akıl almaz bir şeydir. Ruhsuz, duygusuz, hissiz bir canlı olur. Bu yüzden hisler çok güzel ve en güzel his de "SEVGİDİR." Sevgi nasıl bir şey bilir misiniz? Yazın yatakta serinlemek için yastığın ve yatağın soğuk yanını bulduğundaki serinliktir. Ya da tam tersi kışın ısınmak için yorganın altına girip nefesinle kendini ısındırma çabalarındır. Veyahutta bir NEŞET ERTAŞ türküsü ile nefes bulmaktır. NEŞET ERTAŞ türküsü ile sonsuz düşünce alemine dalmaktır. Demem o ki duygular, hisler de bir o kadar güzeldir. Hissetmeyi bilene!
Eee şimdi Neşet Ertaş demişiz biraz da Neşet Ertaş konuşmayalım mı? Ah bee Neşet Ertaş denilince tüylerim diken diken, içimde bir yumuşama, fikirlerimde ve dilimde bir Gönül Dağı türküsü tüter. Bunları hissetmek, düşünmek hatta yazıya geçirmek ne güzel. Tabii ki en güzeli Neşet Ertaş'ın biz de bu fikirleri hissiyatları uyandırması. Ne demiş Nurullah Genç: " Güzel izler bırakın ki yerin altına girdiğinizde yerin üstündekiler sizi hatırlasın." Neşet Ertaş da bu sözün ruh bulmuş hali gibi. Neşet Ertaş en başta güzel bir insan, güzel bir ses ve güzel bir kalbe sahip. En başta kendisi olmak üzere bütün verdiği eserleri ve başka sanatçılardan seslendirdiği müzikleri çok beğenirim. Neşet Ertaş'a dair kısa anektoduma bir sözle yani bir türküsüyle son vereyim: " Dost elinden gel olmazsa varılmaz/ Rızasız bahçenin gülü derilmez/ Kalpten kalbe bir yol vardır görülmez/ Gönülden gönüle gider..."
İnsan olarak bir şey gerçekleştirmek istiyorsak bunun en baş yolu başlamaktadır. Ne demişler: "Başlamak bitirmenin yarısıdır." Ondan dolayı ne düşünüyorsanız ne gerçekleştirmek istiyorsanız onun için çalışın, azmedin, başlayın ve en önemlisi anı yaşayın, anı kaçırmayın. Benim de gerçekleştirmek istediğim çok şey var ve bunlar için çalışıyorum, azmediyorum ve BAŞARACAĞIM. Herkesin istediği şeyleri en güzel ve en hayırlı şekilde gerçekleştirmesi dileğiyle...
Hoşkalın. Hoşça kalın. Sağlıcakla kalın...Okuduğunuz için teşekkür ederim. Takip Et
Senin Adın Kavuşmak Olsun Sebahattin Abi
Tarifsiz bir sevdada kimliksiz bir sessizliktin
Haykırışlarla çağlarken yüreğim durgun limanımdın
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun
Fırtınalarda yolunu kaybeden gemi misali
Rotasız ve pusulasız kalmışken yüreğim
Ve hoyratça savrulurken bir limandan bir limana
Teslim olmuşken kaderine
Apansız sana rastladım o limanda
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun..
Bakmaya kıyamazken gözlerine
Tutmaya cesaret edemezken ellerini.
Ve bütün cümlelerin sustuğu o yerde
Sessiz bir haykırıştı yüreğim
Eşsiz bir mutluluktu yaşadığım
Sen benim adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun.
Son bahar yaprakları dökülürken içimden
Hazanı yasarken bahar kokulu sabahlar da
Yüreğim üşürdü gözlerimden sel olup akan yağmurda
Sırıl sıklam ıslanırken ruhum
Solmuştu bahçemde ki tüm güller
Sen o bahçemdeki açan tek güldün
Sen adını koyamadığımdın
Senin adın kavuşmak olsun.
Dağ çiçeğim yaban gülüm asi sevdam.
Saçının bir teline bir ömür adadığım
Gözündeki bir damla yaşına şehirleri yaktığım
İsyanım feryadım kavuşulmazım
Sen vazgeçemeyeceğim yasaklım
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Sen benim yanı başımdaki uzağım
Sen benim uzağımdaki en yakınım
Dokunmam yasak sevmem yasak
Sensiz bu hayatta yaşamak tuzak
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Sisli bir gecede ses olup da gel
Bir sonbahar gününde yağmur olup da gel
Soğuk bir kış gününde rüzgar olup da gel
Ilık bir yaz gecesinde düş olup da gel
sen bana yasaklarından sıyrılıp da gel
Sen adını koyamadığım
Senin adın kavuşmak olsun.
Bir gün gelirde tutarsam ellerini
Bakarsam gözlerine sevgi dolu
Doğarsa sende yeniden bu beden
Ve o gün verirsem şayet son nefesimi
Ölmeden haykırmak isterim son bir kez
Sen adını koyamadığım
sen yaban gülüm sen dağ çiçeğim
sen ruhu revanım sen yaşama sevincim
yasaklım adı bende saklım
senin adın kavuşmak olsun
senin adın
senin adın seviyorum olsun
seviyorum olsun
seni seviyorum, seni seviyorum
Sebahattin Abi
Paranın Satın Alamayacağı Şeyler Vardır.
Yazar: Elif İşlek
Altı yıldır sağlık sektöründeyim. Yüzlerce hasta tanıdım. Bir çok hayat hikayesine, birçok mucizeye şahit oldum. Kimi zaman hastalarla üzülüp, kendi köşeme çekilip hıçkırarak ağladım. Kimi zamanlarda da hastaların mutluluğuna ortak oldum.
Çok zengin insanlar tanıdım, yüzü tanıdık, namı bilinen... Hastane koridorlarında sevdikleriyle savaş verirdiler ellerinden hicbisey gelmezdi o an anlardım zengin olması hiçbir şey ifade etmez, parası bile kurtaramazdiı. Bir servet dökerler ama sağlığına kavuşturamazlardı sevdiklerini.
Yine bir hastamiz vardı hasta değildi. Ama her gün hastaneye gelirdi. Bir insan hasta olmadığı halde her gün hastaneye gelir mi?
Gelirdi, çok zengindi. Evleri, yatları, arsaları, son model arabası vardı ama kimsesi yoktu yanlızdı. Evet yapayalnızdı ve sadece birazcık ilgi görmek için her gün gelirdi. Şikayetleri hiç bitmezdi.
Parası olmadığı için tedavi olamayan hastalarda vardı. Sırf maddi açıdan bakamayacaği için gebeliğini sonlandırmak isteyen çaresiz anne, bir tarafta çocuk sahibi olmak için tüp bebek merkezine bütün birikimini veren aileler vardı.
Biri varlık içinde annelik duygusunu tatmak isterken diğer tarafta bir anne çocuğuna iyi bir gelecek sunamayacağindan, çocuğundan vazgeçmeyi göze alıyordu.
Hayat birilerini bir şekilde imtihan ediyordu.
Ama en büyük imtihan da sanırım insanın sevdiklerini acil kapısında beklemesiydi.
Çaresizce...
Demem o ki sevdiklerinizin yaşarken kıymetini bilin. Önce sağlık isteyin çünkü herşey para değil. Sonra sevdiklerinizin kiymetini bilin. Bir gün sağlığınız da sevdikleriniz de sizi terk edecek. Hayatta paradan, maldan, mülk den daha değerli şeyler var .
Mesela yardımlaşmak gibi. Mesela birinin eksiğini tamamlamak gibi. Hiçbir şey yapamıyorsan yanında olduğunu hissettirmek gibi. Ve inanın sevmek, sevilmek, kıymet bilmek, değer vermek, bir insanı mutlu etmek, onun mutluluğuyla mutlu olmak bunlar hep bedava.
Hayallerimiz Kırılıyor
Hayallerimiz kırılıyor. Yine hayal kurar, telafi ederiz bir şekilde... İnsanın hayali olması güzel bişey... Ama hayallerimiz yavaşça bir yok oluşa sürükleniyor farkında mısınız? Gittikçe daha az hayal kurmaya başlıyoruz. Bunu "insan zamanla gerçekliğe daha çok yaklaşır." İfadesiyle açıklayamayız elbette. Hayallerimizden vazgeçmemizin sebepleri var.
Sebepler
Kurduğumuz ilk hayalin kırıklığına uğradığımız ilk andan sonra; yeni bir hayal kurmaya başlamadan önce; hayatımızın ilk kuşkusunu yanımıza almaya başlıyoruz. Bu kuşku tüm hayatımız boyunca gerçekleştirmek istediğimiz her hayalin önüne engel olmaya yetiyor. Hal böyle olunca yavaşça perdeler çekiyoruz hayallerle aramıza...
Evet hayatın gerçeklerini görmemiz gerekir. Ama hayallerin kurulamadığı bir hayatta gerçeklerin kaldıramaz tarafı vardır. İlk başta hayaller olmadan umut etmeyi başaramayız. Güzel bişeyler biriktirmeyi beceremeyiz. Ardımıza baktığımızda şöyle bir anım vardı diyemeyecek duruma geliriz. Hayal kurmadan gerçeğe dönüştüremeyiz hiç bişeyi...
Çözüm
Zamanın talihsizliği mi yoksa bizim becereksizliğimiz mi pek bilinmez ama her şeyden önce kuşku duyduğumuz tüm durumlara karşı iyice bir önlem almamız gerekiyor kanısındayım. Kuşkulardan uzak adımlarla ilermeyi başarırsak belki o zaman hayallerimize çeki düzen verebiliriz. Bunu başarmanın yolu sanırım çok istediğimiz şeylere sahip olmaktansa daha çok düşünce yapımızda mantıksızlığa yol açmayacak kararlarla yolumuza devam etmekten geçer.
Sonuç
Her ne yaparsak yapalım. Hayat öyle bir çizgidir ki hayallerimizi de zedeler yaşam tarzımızı da her şeye rağmen duruşumuzdan taviz vermeyecek kadar asil kalabilirsek ne mutlu bize...
Okuduğunuz için teşekkür ederim. Takip Et
Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor
|
| Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor |
Zaman baş döndürücü bir hızla geçiyor. Geçiyor geçmesine de bizden çok şeyi de alıp götürüyor. Peki biz zamanın neresindeyiz? Geçen zaman içinde kaç yaprak sararıp toprağa karıştı? Ölüm bizden ne kadar uzak ya da ne kadar yakın? Geriye dönüp baktığımızda sahi neyi başardık...
Ardımızda bıraktığımız ya da bizi geride bırakanlar ne kadar bizden razı...
Sorunlar burada baş göstermeye başlıyor. Kafamızı meşgul eden bir sürü konuyla boğuşmaya başlıyoruz. Zaman dediğimiz esrarengiz çizgi akıp gidirken boğuştuğumuz sorunlara feda ediyoruz zamanlarımızı... Ardından koca bir yorgunlukla kalakalıyoruz. Eh işte insan zaten mutsuzlukların yansıması değil mi? Belki de sadece mutsuzlukları yansıtabiliyordur. Ancak bunu başarabiliyordur.
Hayatlarımızı akıp geçen zaman içinde birer kabusa dönüştürürken acaba bir an durupta "ben ne yapıyorum diyebiliyor muyuz?" Hep bir düş soğukluğuyla yankılanırken bedenimiz içimizde birer burukluk yatıyor. Ne biz mutluyuz, ne de kimseyi mutlu edebildik. Varlığımız bir hiçlik denizde yüzerken, kabarmış göğsümüzle ne kadar da kibirle bakıyoruz aşağılara... Biz kimiz, neredeyiz? O yüce asalet mi bizi zirveye çıkaran yoksa bencilce giriştiğimiz kazanma hırsı mı bizi alçatan, bu nasıl bir kimlik kargaşası ki içinden çıkamıyoruz... Belki de sadece çıkmak istemiyoruz...
En iyisi her sabah uyandığınızda geçtiğiniz ayna karşısında öncelikle dünün hesabını sorun ve bugünün muhasebesini yapın, Belki o zaman biraz da olsa akıp giden ve akacak zamanın önümüze birer fırsat sunmaya çalıştığını farkedebileceğiz. Belki de zamanla daha özgür bir ruha sahip olabileceğiz. Kim bilir belki de mutluluğun sırrını çözeceğiz...
Korku Nelere Engel
Bazen içimizde anlatmak istediğimiz onca konu birikiyor. Ama maalesef söze nasıl gireceğimizi bilmediğimiz için o konular birer kargaşalara dönüşmeye başlıyor. Bu yazıda öyle birikmişliklerin kargaşalığını okuyacağız...
Bu kargaşalığın başlangıcında korku vardır. Çünkü korku, insanı hep bir tereddütle baş başa bırakır. İnsan korkunun neye engel olacağını nereden bir nefes eksilticeğini bilemediği için hayat boyunca "acaba şöyle yapsam mı?" Diye hep aklından geçirir. Eğer korkuları ağır basarsa hemen geriye adım atmaya başlıyor. Hatta bazen soluksuz bir kaçış içerisindedir. Böylelikle niyetlendiği durum karşında mağlup olmaya başlıyor. Hayat boyunca korku karşısında bir çok kez yenilen insan korkmaktan bir adım dahi geri adım atamıyor. Bunun yanında tecrübelerimizin bize onlarca kez gösterdiği bir gerçekliğimiz var. "Korkmanın kötü tarafı korktuğunun başına gelmesidir."
Kargaşa burada başlıyor.
Bu nedenle korkmamak gerekir. Ama sanırım bu pek mümkün değildir. İster istemez durduk yere bir endişe sarıyor bizi... Bu tüm umutları birazcık hırpalar, hırpalandıkça umutlarımız için korkular baş göstermeye başlıyor. Sonra işte aksiler ard arda etrafımızı kuşatıyor. Sanki korkmasakta bir çok olumsuzlukla karşılaşmasak gibi bir düşünce kaplıyor zihnimizi... Belki de öyledir. Korkmasak olumsuzluklar yaşanmayacak, bilmiyoruz. Ama şu kadarını biliyoruz. Korkular baş göstermeye başladıkça içimizdeki kaybetme duygusu daha ağır basıyor.
İçinde bulunduğumuz kargaşalardan ne kadar kurtulacağımızı bilmiyorum. Ama korkuyu kangrenleşmiş bir organa benzetmek pekte yanlış olmaz diye düşünüyorum. Korku tıpkı kangren olmaya yüz tutmuş bacağın kesilmemesi halinde tüm vucüdu intihara sürüklemesi gibi bir şeydir. Zamanında korkulara müdahale edemezsek büyük ihtimalle çoğu şeyimizi kaybetmeye başlayacağız...
korku kargaşalığının bir kısmından sıyrılmak için ne kadar etkili olacağını bilmeden şu küçük tavsiyede bulunabilirim. Ertelemeyin, daha sonra yapacağım demeyin, karşılığında gururum kırılır mı, başıma bişey gelir mi? Bu gibi kaygılarla baş etmenin yolu ertelememekten geçer. Göreceksiniz ki hiç bişey olmayacak... Hadi Endişelerimizi arka bahçede bırakalım ki umutlarımız zedenlenmesin, korkularımız etrafımızı kuşatmasın. Burada bir parentez açayım; Umutlarımızdan kasıt yaşama sevimcimizi öldürmeyelim. Aksi halde yaşamsal sürecimiz içinde her şey mümkündür. Sevenlerimizi, sevdiklerimizi her an yitirebilir. Bağlandığımız her kişi gidebilir, kendimizden bişeyler kaybedebilir ve daha fazlasıyla karşılaşabiliriz. Bunlar yaşama sevincimizi elimizden almaya yetmesin diyorum.
Bunu yapabilecek miyiz? Bilmiyorum. Kendimce bişeyler söylüyorum. Kırıklarımıza iyi gelecek bir şeyler bulmaya çalışıyorum. Ruhumuzu kangrenleşmesine müsade etmeyelim istiyorum.
İnsanların Biriktirdiği Yağmur Taneleri
İfadeler
Öyle sanıyorum ki zaman zaman söylediklerim her şeyi ifade edecek türde değillerdir. İzahını yaptığım bulutların durumu bizimkisine benzer olsun ya da olmasın. Benim için ifadelerin durumu şöyle izah edilebilir. "Bütün ifadelerimi birer birer ipe asarken, içimde yalnız yatan kendimi bir arka bahçeye gömüyordum. Tüm kaçışların efendisine dönüşürken ruhum, bedenim öylece tutsak kalıyor." Ama insan en çok sevdiği durumların esiridir. Bizi tutsak eden gerçek budur. Özgürlüğe olan hayranlığımız ne kadar çok olursa olsun. İçimizde biriktirdiğimiz bir kaç yağmur tanesine boyun büküyor ruhumuz... Duyduğumuz en küçük bir olumsuzluk içimizdeki coşkuyu birden bire koca bir karanlığa sürükleyebiliyor. Bu nedenle bizim durumumuz bulutların durumuyla aynı olamaz.
Şimdi de kendimizle olan yüzleşmeye gelelim.
Mutlaka bir sürü hüzünle ve olumsuzluklarla karşılaşmışız. Hatta daha acısını da görmüşüz. Ama unuttuğumuz bir gerçeklik daha var. Acaba bizim için geçerli olan bu durum karşısında karşımızdaki insanlara olan yaklaşımlarımız nasıl? Hadi kendi açımızdan bakalım: Bizler ne kadar dürüst ve güvenilir bireyleriz. Sır tutmayı, güven vermeyi, insanlarımızı mutlu etmeyi ne kadar başarabiliyoruz? Evet her birimizin içinde birer burukluk vardır. Ama birlikte bunu neden aşamıyoruz. O samimiyeti, o içtenliği neden kazanamıyoruz? Neden insanlarımızın da ağır birer yüklerini olduğunu unutuyoruz. Ve sadece herkesin bize güzelce yaklaşması gerektiği beklentisi içerisine girerken bu beklentiyi neden insanlarımıza sunmuyoruz. Samimiyetle alıp veremediğiz nedir sizce? Herkesten bizi mutlu etmelerini beklerken, insanlarımıza birer tebessüm göstereremek samiyetimizi sorgulamamızı gerektirmez mi? Ne kadar kabul edersiniz bilmiyorum. Sevgi ve samimiyette biraz karşılık bekliyor gibi...
İşin güvensizlik boyutu
Toplum olarak ters giden bişeylerimiz var.
Herkeste vardır bir güvensizlik ve çoğu insandan duymuşsunuz ben artık kimseye güvenmiyorum demeleri... Haklısınız ben de aynı sizin gibiyim artık kimseye kolay kolay güvenmiyorum. Çünkü yüzünüze gülen insanlar arkanızda sizi yerin dibine gömüyordur. Yine sizin arkadaşlarınızla paylaştığınız tüm sırlarınız günü gelmiş size karşı ortağa saçılmışta olabilir. Belki de tek sorun sadece doğru insanı bulamamakta... Değer ve yargılarımızla örtüşemediğini söylediğimiz onca şeyin bize karşı kullanılması elbette bizde güvensizlikleri oluşturacak. Hatta bizi büyük bir yalnızlığa da sürükleyecek. İçimizi yağmur taneleriyle dolduran güvensizlik boyutu budur.
Genel olarak ters giden bişeylerimiz var. Bütün kavramların içini boşaltmışız nitekim. Bu nedenle, ahlaki gelişimimiz noktasında bir yol alamıyoruz. Bu nedenle burukluklar saracak bizi, kimseye güvenmemeyi ilke edineceğiz. Yaşadıklarımız korkularımız olarak kalacak hayatımızda, yüklerimiz hep bizde yüklü kalacak taki biz yıkılana denk.
Bir insan bir insanı tamamlıyordu
Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Biz de hala biraz eksikler vardı. Bir baharla uyanıyorsunuz, uyandığınızı düşler misiniz? Çiçekler açmış ve kelebeksiz. Gökkuşağından mor rengini eksiltin... İçinizi bir huzursuzluk kapladı mı? Bir yerleriniz incildi mi? Eksiklikler tam olarak bunu yapar. Bir boşluğa böyle girilir.
Bir insan, bir insanı tamamlıyordu; Bülbül küsmüş, güvercin kafese hapsedilmiş, papatyalar birer birer koparılıyor yaşamlarından... Oysa biz bir kelebeğin uçuşunda severdik insanlarımızı, kuşları kafeslefinden azad ederken tutunurduk yaşama, sevgimiz dilden dile öterken dost canlısı bir sarılmayla bulurduk kendimizi...
Ama son zamanların insanları yeryüzünü talan ederken beraberinde sevgilerini ve diğer tüm insanı duygularını da bir hiçe kurban ediyor. Sanıyorum ki bu durumu ancak böyle izah edebilirim. "Tabiata saygısı olmayan kendisine ve insanlığa da saygısı olmazmış."
Oysa insan sevginin tanımını öğrenmeye başlarken koruyucu kalkanını giymeli. Çünkü içinde yıkmak olan bir eylem sevgiye dönüşemezdi. Oysa sevgi gözlerden sakınmaktı, koruyabilmekti tüm güzellikleri... Şu nedenle severken sevdikleriniz için insanları, canlıları ve tüm tabiatı da sevin. Özgürlüğü uçuşan kuşlarla anımsayalım... Papatyalar ve tüm çiçekler koparılmadan sevgimizin birer süsü olsun... ve tüm güzelliklerle bir insan bir insanı tamamlasın...
Anlatamadıklarımız - Heft Reng
Gökyüzü çoktan ışıklarını saldı
Ay geceye misafir gibi
Gökyüzünden bir haber,
Karanlık çok karanlık
Hislerim, kalbim farklı durmuyor
Geceden;
Durup öylece dalmışım...
Neden kelimeler onlara en ihtiyacımız olduğu zamanlarda boğazımıza düğümlenir
Ve yazdığım misralar...
Neden anlatmak istediğimden uzakta
Çok uzakta
Bana bile yabancı (şiir: heft reng)
Çoğu zaman anlatmaktan öteye, anlatamadığımızı ancak anlatabiliyoruz. Bunun nasıl bişey olduğunu biliyoruz. Az çok hepimizin başına gelen durumdur. Güvendiğimiz kelimelerin bizi yüz üstü bıraktığı anlar, dilimizin döndüğü her kelimenin içinde bulunduğumuz anı anlatmaması, anlatmak istediklerimize karşılık bulamamak, dokunduğumuz her cümlenin bizi farklı bir konuya sürüklemesi, Anlatamadıklarımız böylece yabancılaşıyor bize, bunun için anlatamadığımızı ancak anlamlandırıyoruz. Tabi bunun içinde karşımızdakinin sezgisel olarak ne demek isteyeceğimizi anlaması gerekir. Yoksa tüm çabalarımız bir anda boşa gider.
Yazdığım şiire gelecek olursam; o gün içimde hırpalanmış bir kalp taşıyordum. Ve hislerim, kalbim gece gibiydi. Misafir bir ay var olmasına rağmen dünyamdan bakınca ay misafir değildi. Gökyüzünün karanlık haberi pekte teselli edecek cinsten değildi. Zaten teselli de kaldıramazdım. Anlatamayışlarım sürüyordu ben susuyordum. Doğrusu anlatacaklarıma kimseler bulamadığım gibi; kelimeler boğamızda düğümlenip sesimi kısıyordu. Bir cümle kuruyorsun içinde; içinde olmasına rağmen anlatmak istediğinden uzak kalıyor
Anlatamadıklarımız bir tarafa atıyorum. Üç yıl öncesine ait bu şiirle ancak o günkü ruh halimin tarifini yapabilirim. Bu karmaşık cümlelerimle ancak buna benzer ruh hallerimizi anlamlı kılabiliriz. Ancak bunu yapabilirim. Ve anlatmak isteğimi anlamlı kılmışsınız umarım.
Yoksa tüm çabalarım boşa gider...
İNCE RUHLULAR ORMANI
İnce ruhlu insanlar hem empatik hem sempatiktir. Empati duygusu gelişmiştir çünkü karşısındakini çok iyi anlar, sempatiktir (Bir kavram yanılgısını gidermek istiyorum, sempatik kelimesi bilimsel olarak duygudaşlık demektir)
çünkü karşısındakini anlamakla kalmayıp aynı duyguları derinden hissederek o kişinin duygu ve düşünceleri ile özdeşleşirler. Ender bulunur ince ruhlu insanlar. Gözleri ile kalpleri arasında derin bir bağlantı vardır. Kalpleri beyazın en beyazı, niyetleri gökkuşağının 7 renginden daha renkli... Siyahın içinde bile karanlıkta kaldıklarını düşünmezler illa bir ışık bulurlar, ne olursa olsun kimseyi karanlıkta bırakmayı da hiç düşünmezler.
İnce ruhlu insanlar kin gütmezler bu yüzden kimseyi düşman ilan etmezler, kimseyi rakip olarak da görmezler.
Kendilerine ayna tutarlar, Mevlana'nın kendini gerçekleştirmesini ilke edinip sürekli kendilerine - iç alemlerine bakarlar. İnsanları olduğu gibi değil olmadığı/olamayacağı gibi kabul ederler. Çünkü ince ruhlu insanlar için esas mesele budur. Kimseyi değiştirmeye çalışmazlar. Ya kendilerini değiştirirler ya da ortamı - durumu... Gerçeği hızlıca kabullenirler, önyargısızdırlar. Gözlerinden yaş hiç eksik olmaz zira samimi gözyaşı ile merhamet arasındaki derin bağlantıyı bilirler.
İnce ruhlu insanlar kimseyle yüzeysel bir ilişki kurmazlar, bakışları bile derindir. Hassas ruhları, sezgileri ve karşısındakini anlama isteği bir araya gelince aslında ince ruhlu insanların normal insanlara oranla kendilerini gerçekleştirme yolunda daha üst seviyede olduğu kabul edilmelidir. Belki bu şekilde bir nebze olsun iade-i itibar vermiş oluruz.
Güçlü, derin, inançlı oluşları ile önlerine çıkan her engele karşı engele takılmamaktan ziyade engeli en doğru şekilde aşmayı önemserler. Alacakları hasarın boyutunu hesaplamazlar. Kalben doğru yolda yürümeyi daha mantıklı daha insancıl bulurlar. Engeli aşarken kimseye zarar vermemek gerektiğinin bilincinde olurlar. Kimseyi kendi çıkarları için kullanmazlar, kimsenin kimseyi kullanmasına da göz yummazlar. İnce ruhlu insanlar fazla anlayışlı, fazla sabırlı, fazla empatik olduğu için ve mamafih normal insanlara göre daha üst basamakta oldukları için karşılarındaki insanlar ince ruhlu insanları kırar, döker ve anlamazlar. İnce ruhlu insanlar o kadar naiftir ki buna bile kızmazlar. Zira Kafka'nın arkadaşına dediği gibi 'beni kırmana - üzmene izin verdiğim için kendimden özür dilerim' modundadırlar. Ama asla pişman olmazlar. NE SEVDİKLERİNDEN NE DE YAPTIKLARI İYİLİKLERDEN NE DE SARDIKLARI YARALARDAN...
Heft Reng'ten Satırlar 7
Sanırım insan, aynı göğün altında buluştuğu için, aynı topraklara ayak bastığı için, aynı pınarlardan su içtiği için ve daha bir çok şey için kendisinden çok herkes için eyleme geçme gücünü bulmalı kendinde. Doğrusu insan zindanından dışarıya adım atmadığı sürece kendini hep mahkum olarak görür. İyiliğe, dünyaya ve insana dair her şeyde umudunu yitirmiş bulur. Aslında insanın umudu var etme süreci kendisine yaptığı bir iyilik olarak görülebilir.
-------------------@heft_reng-----------------
Düşümüz kadar var kuramadığımız düşler kadar yokuz. Eksik olan cümleler değil sadece eksiklik koca bir sessizliğe sürüklemiş bizi... Hapsolduğumuz yalnızlığımızda bucalarken bir kaç ritimle telafi ediyoruz onca anıları...
--------------------@heft_reng----------------
Tesadüflerin tüm güzelliklerde buluşacağına inanıyorum. Sadece o güzelliklerde kendimize bir pay çıkarmayı bilelim.
Kuşlar uçuşa dursun, hayatın kısalığını fırsat bilelim.
-------------------@heft_reng-----------------
Odanın baş köşesinde raflara dizili kitaplarla bakışıyoruz, mutlu değiliz... Mutlu olamıyoruz... Küflenmiş bir yastığın dostluğuna sığınırken, kitapların feryadına karşılık verememek biraz incitiyor tabi. Ama insanlar da böyle değil mi? Kırıldığımız anlarda, bakıştığımız insanlara en çok sığınmak isterken uzak kalışımız değil mi? Bizi kendi içimizde paslı bir yalnızlığa sürükleyen... Ha küflenmiş bir yastığın dostluğu, ha içimizde biriktirdiğimiz paslı yalnızlığımız ne fark eder.
-------------------@heft_reng----------------
Süslediğim her hayalin sonuna bir kabus ekliyorum. Bu da benim gerçek hayat anlayışım...
-------------------@heft_reng---------------
Aslında hayatın hepimize öğrettiği bir gerçektir. "Sadece düş kurarsanız düş kırıklığı yaşarsınız." Ama işte bu gerçeği göz ardı ediyoruz. Çünkü bazı zamanlar sadece düş kurmakla yetinebiliyoruz. O boşluğu doldurmak için sonuçların iyi ya da kötü olması o an için önemli değildir.
------------------@heft_reng-----------------
Çaresizliği kimsesiz bir çocuktan öğrendim. Ama o çaresizlikle mücadelesinde kazandı. Kimsesizliğine rağmen dört elle yaşama tutundu. Ve şimdi daha güçlü ve hep güçlü olacak. Ahmed Arif'in değişiyle "bir tek başak tanesi bile dargın kalmayacak." Yeterki insan dik durmayı bilsin. Omuzundaki yükünü taşıyabilsin.
-------------------@heft_reng----------------
Karanlık hiçliği andırsa da hiç olmuyor. Karanlık sadece gözlerimizin önüne bir sınır çekiyor.
Hiçlik ise o sınırı hayallerimizin önüne koyuyor...
------------------@heft_reng----------------
Ne kadar kırılırsanız kırılın, insan hep birine sığınma ihtiyacı duyuyor. İşin kötü tarafı elimizi attığımız her dal sağlam çıkmıyor...
-------------------@heft_reng---------------
Bir rüzgar ıssız ruhumu esip savuruyor ve ben korlarımda daha da yanmaya başlıyorum. Kızgınlığım burdan geliyor. Ne kadar ıssız bir ruha sahip olsanızda insanlar bir rüzgar gibi kor ateşlerini üzerinize estirmeyi ihmal etmeyecekler...
-------------------@heft_reng---------------
İnsan;
Hevesleriyle kötülükler işleyen zalim insan
Ölmeyecek hırsıyla güç elde etmeye çalışan insan
Yeryüzünü yıkıp sonunu getiren insan
Bencilce herşeye sahip olmak isteyen insan
Bir gün mutlaka kaybedecektir.
-------------------@heft_reng----------------
Okuduğunuz için teşekkür ederim.
Kelimelerin boğazda düğümlenmesi
Son zamanlarda kelimelerin boğazda düğümlenmesinin ne olduğunu çok iyi bir şekilde öğrendim. Bir ah çekip bunu içinde saklamanın ne kadar ağır bir yaraya dönüştüğünü, mekanın içinde hapsolmanın ve tüm hüzünlerin içten içe süzülmesini öğrendim. Başımı yastığa koyduğumda bitmeyen sonsuz tane düşüncenin esirine dönüşürken, kendimle mücadelemde neden galip gelmem gerekeceğini bilmeden amansız bir savaşta ne kadar yorulduğumu fark edemiyorum.
Benim için durum böyleyken etrafım da pek iyi değil. Bunu tüm gerçeğimle yaşıyorum. Ve anlıyorum ki acı kişisel olarak yaşadığım bir şey değil bütünüyle etrafımı saran bir şey... Son zamanların kelime darcığına sıkışmış boğazım hiç bir teselliye mahal verecek durum da değil... Öylece her şey kendini bir yokuşa sürüklemeye başlıyor. Her şey sıkıcı ve bunaltıcı bir hal almaya başlıyor...
Tüm bu süreçlerin sonunda hala burdayım. Ve bir şey yapacak takat bulamıyorum kendim de... Buna rağmen biraz daha ayağa kalkma vakti olduğunu biliyorum. Onun için şimdi ayağa kalkma vaktidir. Hadi ayağa kalkalım biraz daha fazla kenetlenelim. Geçmeyecek yaraların kabuk bağlamasını beklemeyelim. Gerekirse yaralarımızı biraz daha deşelim... Ama kalkalım yine önce kendimiz için sonra etrafımız için varsın o kelimeler hep düğümlenmiş kalsın. Varsın anlatılmaya ve teselliye yeltenmesin sözcükler ki samimiyetle yaklaştığınız müddetçe etrafinıza tüm sözcüklerden daha fazla şeyi hissettireksiniz. Ve aynı düzeyde kendinizi toparlayamaya vakit bulacaksınız...
Heft Reng'ten Satırlar 6
_____________@heft_reng___________
Sol göğsümün üzerine derin mi desem, ağır mı desem, acı mı desem, bir tuhaflık var. Koca bir yükü orada taşıyorum. Bu bilinmez bir zamanın sancısıdır. Saniyeler dakikalara saatler derken yılları geride bıraktım. Biliyor musun hiç eksilmiyor o adını koyamadığım şey. Sanırım bir harabeye dönüşüyorum.
_____________@heft_reng___________
İnsan çok özlemekten sevdiklerinin yüz hatlarını bile unutur. Ama içindeki o sevgi hep baki kalır.
_____________@heft_reng___________
Umut bizim için herşeyi yarına ertelemekti. Yarınlar gelip geçiyordu. Oysa biz sadece aklımızla dalga geçiyorduk. Ve yaptığımız tek eylem hiçsizliğe sürüklenen bir zamanda olmayacak şeyleri gözümüzde büyütmekti.
_____________@heft_reng___________
Kelimelerin gidenlere diyeceği pek bir şeyi yoktur.
Bazı cümleler tamamen avutulmak için kurulur.
Nihayetinde öyle olur insan kendini avutur. Ve mevzu kapanır.
Ama bazı insanlar için gitmek eylemi mesafelerden ibaret kalır. Anılar tüm anlara arkadaşlık etmeyi bilir. Kelimelerin bu insanlara borçları vardır. Yoksa bir araya gelip onca güzel hikayelerin konusu olamazlardı.
_____________@heft_reng___________
Tam da geçecek gibi olunca ufak bir şey herşeyi yeniden başa sarmaya başlıyor. O an kaderimize razı olmayı mı gerektirir acaba "hayırlısı böyleymiş" demek mi gerekir pek bir fikrim yok. Doğrusu ilgilendiğimiz konu pekte bu değil. Her zaman ki gibi geçmeyen asıl konuyla meşgul oluruz.
_____________@heft_reng___________
Nereden tutsam elimde acı kalıyor. Etrafım bir acı sarmalı ve ben kendimi duyarsız birazda bencil hissediyorum. Esasında tüm kavgam kendimle yenilsemde kazansamda...
_____________@heft_reng___________
Sanki bir yerlerde birşeylerimi kaybetmişte yıllarca kaybettiğim şeyi arıyorum gibi bir hisle doluyum. Ve koca bir sır olarak kalıyor aradığım o şeyi bulamıyorum. Artık aklım almıyor, sahi bu kadar karmaşık bir durum karşısında bu kadar çok şeye akıl yetiyor mu? Bilmiyorum.
_____________@heft_reng___________
Bir şeyin anlam kazanabilmesi için geçmişle bir bağ taşıması gerekir. Bir kitabı, bir hikayeyi, bir şiiri veya bir türküyü kısacası yaşantımızın birer parçalarını anlamlı kılan anılarımızın hepsi geçmiş ile bağı bulunmaktadır.
_____________@heft_reng___________
Bedenimde bilinmeyen bir zamandan kalan acı bir yorgunluk var. Zira zamanın talihsizliğine yenildim. Ve korkunç olan sır perdelerin çözülememesi...
_____________@heft_reng___________
Ruhumuza ışık tutmadan, içinde bulunduğumuz karanlıktan kendimizi kurtaramayız. Bir hikayeye başlamadan önce neden ve nasılını göz önünde bulundurmalıyız. İyi ve güzel başlangıçlar farkındalıkla gelişir.
_____________@heft_reng___________
Aynı mekana, aynı insanlara, aynı duygulara ve hatta hiçsizliğe sürüklenen bir zamana uyum sağlamanın adıdır alışmak!
_____________@heft_reng___________
Ruhumuza Üfleyelim
İnceden ruhumuza üfleyelim, hayallerimiz sınırlarımızı aşmaya başlasın... Bugün doruklarımıza kadar özgürlüğü hissedelim. Bir köşeye geçip utangaç çocuk edasıyla dizlerimizin uzerine çökmeyelim. Şımarık çocuk edasıyla özgüvenimizi gösterelim etrafımıza... Paslı ruhumuza üfleyelim, paslı zerrecikleri bir yerlere savuralım. Asık suratimize, tatlı gülümsemeler çizelim... Etrafımıza bir bakalım. İnsanlarımıza tebessümler sunalım, Bir çember oluşturalım, etrafına güzel insanlar biriktirelim buna sevgi çemberi diyelim...
Nitekim bizim en çok sevgiye ve kuracağımız o çembere ihtiyacımız var. Hayat öyle ki beraberinde hep olumsuzlukları getiriyor. Bizi tüm aksiliklere karşı kurtacak olan güç kurduğumuz o güçlü insan ilişkileridir. Bağlarımız ne kadar güçlü ise aksiliklere karşı mücadelemiz o denli başarıya ulaşır. Bazı anlarımız olacak. Herşey anlamını yitirmeye başlayacak. Nefes dahi alamayacak durumlarımız olacak... Uykularımızı kaçıracak türden kabuslarımız olacak. Ve gecenin yalnızlığında bol bol düşünme zamanlarımız olacak... Belki de o an için durumun içinden sıyrılamayacağız. Geçmeyecek düşüncesi hakimiyetini ilan etmeye başlayacak... Acı her zerremize işlemeye başlayacak. Kayıplarımız olacak, bizden bir çok şey eksilmeye başlayacak.... Hayatın acı tablosu karşısında yenik düşeceğiz... Velhasıl tarifine yetmeyecek tüm kelimelerin çaresizliği karşındaki acizliğimiz baş gösterecek...
Bu noktadan sonra bir ama demek gerekiyor. Sığındığımız tek teselli olan zamana yenik düştüğümüz bu durumun geçmesini beklemiyorum. Amayı sürdürerek insanın içinde olan sabır duygusuna güveniyorum. Ve şunu diyorum. İnsan alışır herşeye... İşte alışmayı bekleyeceğiz. Ruhumuza biraz üflediysek ve kendimizle birazcık yüzleştiysek şimdi yeniden ayağa kalkma vaktidir.
Oluşturduğumuz o sevgi çemberine dahil olalım. Sıkı sıkı geri kalan sevdiklerimize sarılalım.
Dediklerime hepiniz dahilsiniz. Acizliğimizi kabul edelim. Acımızı en son damlasına kadar yaşayalım. İçimizde yaşanan her ne ise sonuna kadar özgürce yaşayalım. Ama kalkmasını da bilelim. Bunu başarabiliriz bu bizim elimizde... İnsanlar olumsuz düşünmeye başladıklarında, ardı ardına olumsuzluklar başlar. Bir tür hastalık gibi, önce kendimiz için sonra sevdiklerimiz için başarmaya inanmak gerekir.
Bizler iç dünyamızın dışımızla temasından korkuyoruz. Sonra içimiz nem kapmaya başlıyor. Bir anlık bu durumu kaldıramayışımızla içimize hapsettimiz o ruhu yaşamaya başlıyoruz. Bunu yapmamalıyız. Öyle bir inançla tutunalım ki hayata, inandığımız yaratıcıya ona iman ettiğimizi ispatlayalım... Sevgiyle kalın...
Heft Reng'ten Satırlar 5
_____________@heft_reng___________
Sesim artık içimde yankılanıyor ve içimde yıllar öncesinden yatan bir kırgınlık var. Anlıyorum ki zamanla her şey geçmiyor. Bazı şeyler zamanla daha da derinleşiyor ve ben o derinliğin yankısına dönüşüyorum.
_____________@heft_reng___________
Bir masal düşlerken, hangi duygunun kahramanı olabiliriz. Camlarımızın tarafına bakan sokağımızda, bir insan, bir dost görmeye başlıyoruz. Bir selam, bir dokunuş, içimizdeki yalnızlığı öldüremeden, yitiriyoruz ya kısacık sevinçlerimizi ve gördüğümüz her insan ne de çabuk köşe başından dönüp, kaybolanlar kervanına katılıyor...
_____________@heft_reng___________
Hayat ilk karşılaşmalarda birer fırsat sunar hepimize, sonrası acısıyla tatlısıyla yaşarız. Bazen de payımıza ne düşeceğini hiç bilemeyiz.
_____________@heft_reng___________
Bir düş kurupta düşlerimi senle süslemek kadar güzel olan bişeye daha denk gelmedim. Tarifini yapamam. Ama şu kadarını diyebilirim. Senle süslediğim düşlerim huzurla uyandığım her güne denk...
_____________@heft_reng___________
Güvendiğimiz kelimelerin bizi yüz üstü bıraktığı anlar, dilimizin döndüğü her kelimenin içinde bulunduğumuz anı anlatamaması, anlatmak istediklerimize karşılık bulamamak, dokunduğumuz her cümlenin bizi farklı bir konuya sürüklemesi, Anlatamadıklarımız ne derin bir mesele...
_____________@heft_reng___________
Sevmek, özlemek, acı duymak insan için gurur meselesi olacak hisler değillerdir. Yanlış anlatılıyor, aksine insanın sevgiyle ne kadar yüce bir varlık olacağını hatırlatmalı.
_____________@heft_reng___________
Ama işin kötü tarafı nedir biliyor musunuz? Bazen bir anlık öyle kararlar alıyoruz ki kafamızı bin kere duvara vursak yeridir. Bir kelimelik, bir cümlelik kararlar bunlar bir ömür pişmanlığı sürecek kararlardır. Birini reddetme, birini kabul etme, birini öldürme, biri tarafından öldürülmeye izin verme, tıpkı birini uçurumdan atmak gibi, tıpkı uçurumdan kendini atmak gibi... Geri dönüşü olmayan en berbat kararlar...
_____________@heft_reng___________
Gönlümün kıyısında geziniyorsun sevgili ve hala eksik kalıyorsun. Artık bana yetemiyorsun ne kadar da sıkı sarsam seni.
_____________@heft_reng___________
Sadece bazı anılarımın fotoğrafını çekip orda kalmak isterdim. Ama hayat akıyor beraberinde olumsuz sonuçları getiriyor. Kendimi yargılarken dahi bir an duraksayıpta adil kararlar veremiyorum. İçinden çıkarmadığım bir paradoksta bu...
_____________@heft_reng___________
Beyaza gece çökünce siyah olurmuş her şey.
İnsanlar da buna dahil. Bir fark var ki insanlar en küçük bir umutsuzlukla karartır tüm güzelliklerini, unutmaya başlar; gökyüzünün mavisini, kısa ömrüyle güzellikler sunan kelebekleri, gece kuşlarını, güzel insanlarını...
_____________@heft_reng___________
Garip kurduğum cümleler, düşlerimde ki o, yaşadığım tüm anılarım... Tarifine yetmiyor kelimelerim öyle bir tuhaflıkla doluyum. Hayat diyorum tecrübe kazanmak için yeterli bir zaman sunmuyor. Birine karşı duyduğunuz sevginin küçük kırıntılarla hüzne dönüştürüyor.
_____________@heft_reng___________
Sizden Gelenler 1
Bilirim siyahı gökkuşağında görmek istersin
Gökyüzüne kaldırınca gözlerini
Yüzünün bir yanına güneş vurur
Ve
Ayva tüylerin meydan okur gölgelere
Bilirim sevdalısın güneşi doğuran topraklara
( -dilgeş-)
___________________________________
Derinliğini bilmediğin bir suya balıklama atlamak gibiydi sana gelmek... öylesine sana koşup sana çarpmak... seni sevmek atladiğin suda yüzmeyi bilmemek gibi bir şeydi... kafa üstü çarpıp boğulmamak için çırpınmaktı belki de... seni senle yaşamak kadar güzel bir şey yok ... siyah tarafımın kurtarıcısı seni seviyorum ❤
(Sema)
___________________________________
Hangi rüzgar attı seni buralara,
Hangi sokağın bilinmez yolusun sen,
Hangi kokunun kaynağı,
Hangi çocuğun mutluluğusun.
Hangi sevginin tarifi ,
Hangi kelebeğin umut çırpan kanadısın...
(Bahar BOZDEMİR )📝🕊️
___________________________________
Bazen,dünyaya sığmam,kaçacak delik ararken;bazen de sığacak yer bulamam kendimi dışlanmış hissederken.(Melisa)
___________________________________
Kalbi aklına düşman insanlarız biz bu yüzden olmayanin hayalini kurarız hep
(Kader Şahinalp)
___________________________________
Soğuk bir sabah ile uyanıyorum günün ilk saatlerine
Leylekler, kuşlar yok artık
Kış kapıda, sen yoksun
Soğuk bir günde sıcak bir eve olan hasret gibisin
Bıronun, dengbejliğe olan sevdası geliyor aklıma
Peşinden sürgünlere gittiği
Bekliyoruz ikimizde.
Dışarıda kar, içimde yokluk
Açılıyor kapı...
Beklentiler, beklentiler, beklentiler
İdam sehpasında bir mucize bekler gibi
Özgürlüğe koşan bir ulus gibi
Ninova kalesini aşmayı bekleyen düşman misali
Ağaçlar yaprak dökmüyor
Şelaler gümbür gümbür akmıyor eskisi gibi
Hava soğuk, kar yağmıyor yalnızlığımdan
Büyük bir şehirde küçük bir varlığım
Eksik, tamamlanmayı bekleyen
(Serhenk kızıltaş)
___________________________________
Hani söylesen bişey değişmeyecek, söylemesen için içini yiyor. Ona yakınlaşmak istiyor bir yanın ama diğer yanın onun sana yaptıklarını unutmuyor. Sadece onunla konuşmak amacın ama nasıl tepki verir kestiremiyorsun. Belki o da seni seviyor ama bilemiyorsunki, belki hani hiç olmazya yinede bir ihtimal diye. Sonra herşeyi boşverip vazgeçmiyorsun. Bu seferde ya başkasını severse düşüncesi kaplıyor beynini.
___________________________________