Okuduğunuz için teşekkürler

Bazı günlerde birden gözlerimi açarak uyanırım. Üzerimden yorganı atar ve oturmaya başlarım. Gülümserim gülümserim ve ardından bir daha gülümseyip kahkaha atarım. Şarkı söyleyerek o nefret ettiğim yatak örtüsünü zevkle düzeltmeye başlarım. Hissettiğim şey tam olarak coşku, mutluluk ve heyecan. Hayır güzel bir rüyadan uyanmadım. Hatta rüya bile gördüğümü hatırlamıyorum. Bedenimi saran mükemmel bir enerji ile doluyum sanki. Aramızda kalsın ben biraz deli olabilirim.

 Bu sabah ta öyle uyandım. Sanırım bugün hayatımın dönüm noktası. Evet kesinlikle tam olarak hissettiğim bu. Bugün harika şeyler olacak. Güzel uyanışımın bir anlamı olmalı değil mi? Yüzümü yıkadım kendime baktım ve sen efsane bir kadınsın dedim kendi kendime. Mutfağa geçip çay demledim ve caz müzik listemi açtım Louris Armstrong vardı listenin ilk başında. 2 yumurta haşladım tabağıma 3 tane yeşil zeytin yarım havuç, elma ve  biraz peynir koydum. Bunları yaparken dans ettim. Neşemse kat kat çoğalan çikolata şöleni gibiydi. Kahvaltı fası bittikten sonra aklımda bir tek hazırlanıp kendimi dışarı atmak vardı.  Belki de bugün hayatımın aşkı ile karşılaşacağım dedim içimden. İnanılmaz ruh eşimi bulacağım. Evet evet karşılaşacağız. Belki otobüs durağında ya da dersliğe giderken hayır hayır eve dönerken… Acaba nasıl biri? Şiir sever mi ya da sahafa gitmekten hoşlanır mı, beni tanır mı, ben onu hisseder miyim? Yakışıklı olsun ama çok ta yakışıklı olmasın hem ben kıskancım. naif bir adam olsun şöyle sakin anlamlı bakışları olsun. Saçmalama Asuman olmayan birini mi hayal ediyorsun gerçekten dedim kendi kendime...
Renklerin ve dokuların insanları harekete geçiren gizli güçleri olduğuna inanırım her zaman. Öyle güzel dokulu bir şey giymeliyim ki beni yansıtmalı diye düşünürken sabit ve sıkıcı fikirli olduğum için turuncu tuniğimi ve lacivert kot pantolonumu ( her zamanki gibi ) giymeye karar verdim. Ve dışarıya açılan kapıdan ilk adımımı attım. Derse geç kalmıştım ama umurumda değildi sakin sakin yürümeye başladım. Ve o da ne bir kedi beni takip ediyor normalde kedileri pek sevmem ama bugün o gün değil küçük kedicik sana kızmayacağım dedim, başını okşadım ve durağın yolunu tuttum. Otobüse bindim bakıyorum etrafa kimse yok sanki herkes telefon elinde bir şeylere bakıyor.

Okula geldim. Herkesi her şeyi seviyorum diye bağırmak geliyordu içimden ama ben dersliğe geçip o en ön sırada tek başıma sakince ve bir delilik yapmadan oturdum. Şimdilik farklı bir şey olmadı. Hoca geldi dersini anlattı gitti ara verdik sonra başka derse sonra başka… Öğle yemeği zamanı geldi yemek yedik yine her şey aynı olması gerektiği gibi. Ama ben bugün farklı uyanmıştım. Hani güzel olacaktı. Her neyse bir sonraki hafta sınav haftası olduğu için arkadaşlarımla sözleşip ders çıkışında kütüphaneye gidecektik belki de orda güzel bir şey olacak hala ümitliydim. Sıkıcı dersler bitti ve kütüphanenin yolunu tuttuk ama ben sağıma soluma çok dikkatli bir şekilde bakıyordum gözlerim birini arıyordu. Arkadaşım bu durumu fark etti iyi misin dedi gayet iyiyim sorun yok dedim. Oysa sadece hislerimin peşinden gidiyordum ne aradığımı bile bilmeden. Kütüphanenin içine girdik bir masaya oturduk ve ders çalıştık.
İnanabiliyor musunuz ders çalıştım sonra sıkılıp bir ara telefonuma baktım. O da ne bilmediğim bir numara beni aramıştı. Hem de 10 dakika önce. Numarayı kaydedip whatsaptan profil resmine baktım ama hiçbir şey yoktu. Herhalde yanlışlıkla aradı dedim kendi kendime. Sonra bir daha aradı. Heyecanlandım koşarak tuvalete gittim. Önce arayan kişinin ses vermesini bekledim.
-Asuman ?
- ( O da ne adımı biliyor) kimsiniz?
- günlerdir sana ulaşmaya çalışıyorum en sonunda buldum seni neredesin?
- beyefendi sapık mısınız. yanlış aradınız herhalde iyi günler.
 Telefonu kapattım. Bu ne küstahlık bir de neredesin diyor. Utanmıyorlar genç kızların telefonunu alıp izinsizce aramaya diye geçirdim içimden ve yine aynı numara arıyor açıp beni bir daha rahatsız etmezseniz sevinirim diyecektim.
-Özür dilerim siz telefonu birden açınca ben de heyecanlandım bir an ne diyeceğimi şaşırdım Ben Bay A. sizinle ne zamandır tanışmak istiyordum ancak hiç yalnız kalmıyorsunuz. Yüz yüze konuşmak kendimi açıklamak isterim doğrusu…
- ( Gerçekten mi hislerim bana doğru mu söyledi. (ne yapacağım peki ) beyefendi sizi tanımıyorum.
- Aslında tanıyorsunuz sosyal medyadan birbirimizi takip ediyoruz isterseniz bakın
Telefonu tekrar kapattım. Yalan söylüyor sadece canı sıkılan biridir. Evet yalan söylüyor diye içimden söylenirken birden mesaj geldi.

-Sizi 1 sene önce meydan da bir köpeği severken gördüm istemsizce uzun uzun baktım büyüleyici bir gülümsemeniz vardı. Alalade bir gün sosyal medya sayfanız karşıma cıktı gönderilerinizi tek tek beğendim. Sizin mesaj atmanızı bekledim. Atmadınız. Sonra sizi daha çok merak edip çevrenizdeki insanları araştırdım. Bilirsiniz ki bu zamanda öyle kolay güvenilmiyor. Tam 3 gün önce... sokakta karşılaştık beni heyecanlandıran bakışınızı aklımdan çıkaramıyorum galiba beni harekete geçiren son nokta o bakışınız oldu. Ve en sonunda sizinle buluşmaya karar verdim tabi siz de uygun görürseniz. Pek dışarı çıkan biri değilimdir ancak söylediği doğru 3 gün önce o sokaktan geçmiştim ama ben onu hatırlamıyordum. Ne olacak şimdi ? Ne olduğunu bilmediğim adam ile buluşacak mıyım ve bu buluşma güzel uyandım diye mi ? Daha neler …

Yazar: Asuman AYDOĞAN

Düşümüz kadar var kuramadığımız düşler kadar yokuz. Eksik olan cümleler değil  eksiklik koca bir sessizliğe sürüklemiş bizi... Hapsolduğumuz yalnızlığımızda bucalarken bir kaç ritimle telafi ediyoruz onca anıları...

Sonra farkediyoruz. İnsanın en çok kendisiyle alıp veremediği bir şeyleri olur. Herşey yolunda giderken durup durup kendisini mutsuzluğa iten birşeyleri bulması acaba dedirtiyor ya mutluysak ve  mutlu kalmayı bilmiyorsak... Değişmeyen kaderimiz bu mudur? Bütün yollar ayrılırken bir birinden tekrar mutsuzluğun uzandığı yola doğru adım atmak kaderimiz mi? Ne zaman yalnızlaşır ki insan birilerinin gitmesiyle mi yoksa insanın kendisini terk etmesiyle mi başlar yalnızlık? Tam da insanın kendisini terk ettiği an mutlu kalmayı beceremediği andır. Mutsuzluğu tercih ederken yalnızlığa attığı adımlar birer bahanedir. Kader cizgisinde insanın kendisi için mücadelesinin payı vardır. Yani açık olmak gerekirse kaderimiz bir nevi birazda tercihlerimize bağlı bırakılmıştır.  Hatta hiç bişey yapmadan sadece mavi düşler kurup herşeyin yolunda gitmesini bunu kadere bağlı kılmak yaratıcıyı anlamamaktır. Anılar güzeldir. Aynısı tekrar beklemek biraz acıdır. Buna kader diyorsak bu da biraz tembelliktir. Düşlerin gerçekleşmesi için insanın önce harekete geçmesi lazım acıktığınızda yemek yemeyi düşlemeniz sizi doyurmadığı gibi bir şeyi sadece istemek ve olacağını beklemekte işlerinizi yoluna koymayacaktır. Açlıktan ölmek kaderiniz değildir. Aynı şekilde sadece beklediğiniz için birşeylerin umduğunuz gibi olmaması da kaderiniz değildir.

Ne diyorduk mutluysak ve mutlu kalmayı bilmiyorsak... Tamda burada öğrenmemiz gereken çok şey var.  Öncelikle herşeyin istediğimiz gibi olmasını beklememek gerekir. Böyle bir beklentiye sahipsek hiç bir zaman mutlu kalamayız. Bütün herşeyden önce hayatımız boyunca bir şeyler için çaba sarfetmek gerektiğini bilmeliyiz. Aksi halde bütün kayıplarımızı kader ile telafi etmeye çalışmak büyük bir kandırmacadan ibaret kalacağını unutmayalım.  Son olarak asla bir insanın beklentilerine, çabalarına, engel olmayalım. Kimsenin mutsuzluğunun yolculuğunda son adım olmayalım. Aksi halde gün gelir aynı yolun yolcusu konumuna geliriz.

Ölsem dahi unutmayacağım dediğiniz kaç anı hatırlıyorsunuz? Kendi adıma söyleyeyim: "Öyle zamanlar oldu ki hiç bitmesin istedim. Ama anılarım birer birer elimden kaçar hale gelmişti."

 Onun için unutmak tercihimdi, benim için kaçıştı çünkü kimse kötü zamanlar biriktirmek istemez. Sanırım benim de olumsuzları hayatımdan silmem gerekirdi. Buna rağmen adını koyamadığımız anılarda biriktirdim. İçimdeki yaşama sevincini coşturan anılar... Her anımsamam da küçük gülümsemeler bırakan anılar... Hala hayallerimin malzemesi olan anılarım var. Yine koca eksiklikler var bende sildiğim bir sürü koca zamanlar da var.

Ama sizde benim gibisiniz. Adını koyamadığınız anılarınızla bir nevi yaşama sevincinize destek oluyorsunuz. Sıra olumsuzluklara gelince bir sürü acı çekiyorsunuz baş edemeyince de silmeye başlıyorsunuz kötü zamanlarınızı...
Sonra hiçleşmiş koca bir boşluk bırakıyoruz. Peki hiçin içini dolduranı duydunuz mu? Hiç içinde ayrı bir parantez açmak lazım sanırım. Varlığını dahi bilmediğimiz, tanımlayamadığımız bizim için olmayandır hiç...

 Tamda burada zihnimizden  sildiğimiz herşey hiçtir. Ama unutmak hiçten biraz  farklıdır. Unutmak aslında işimize gelmeyen yaşantılarımızdır.  Mesela adını koyamadığımız hiç bir mutluluğu unutmuş değiliz çünkü bu mutluklarımız en güzel anılarımızdan oluştuğunu biliyoruz. Bunları unutmak işimize gelmiyordur. Çünkü yaşama sevincimizden zerre kadar taviz vermek istemiyoruz. Varoluşumuzdaki o bitimsiz aşktır bu.

 İnsan, olumsuz etkilenmediği müddetçe hiç aşklarını unutur mu? Zaten bitiremediği aşklarına inat değil miydi? İçindeki intihar girişimi... aynı şekilde var oluşa olan aşk biterse ölüm istemi harekete geçer. Önemli olansa acısıyla, tatlısıyla, sevinçlerimizle, hüzünlerimizle her daim güçlü bir iradeyle varoluşumuzdaki o aşkı sürdürebilmektir. 

Elma kokusunu sever misiniz? Ya da şöyle sorayım... Hiç elma yerken boğazınızda bir yanma hissettiniz mi? Hayır mı? O halde size bir olay anlatayım. Bundan tam 31 yıl önce 16 Mart 1988 sabahı... Elma kokusuyla uyandı HALEPÇELİLER...

 Sevinçle mutfağa yöneldiler önce... Kokunun mutfaktan gelmediğini anlayınca camlarını açtılar... Baktılar ki koku dışarıdan daha çok çok hissediliyor. Hemen dışarıya akın ettiler merak ve heyacanla... Çıktıklarında gördüler ki herkes aynı merak ve heyacanla dışarıya çıkmış...

Hızlı hızlı yürümeye başladılar; kokunun kaynağını aramaya başladılar. Gittikçe şiddetlendi elma kokusu... Ama bir yandan da derinlerinde bir yanma hissetlier sanki... Aldırmadılar ve yürümeye devam ettiler. Bu sefer daha hızlı koşmaya başladı bir çoğu... Koku daha da şiddetlendi. Koşuyorlardı; ama yanıyorlardı da... Yanma artarken derileri morarmaya ve büzülmeye başladığını gördüler korkuyla... Bir an önce suya ulaşmalılardı...
Kendilerini can havliyle suya attıklarında ise bedenleri kavruldu. Bu sefer asit dolu bir havuza girmişler gibi... Artık ölmüşlerdi; ölümün nerden geldiğini anlayamadan... Yanarak ölmüşlerdi; üstelik dumansız ve ateşsiz bir yanmaydı bu... Çığlıklarla... Bağırışlarla...Çağırışlarla...

 Dünyanın gözü önünde, bir diktatör tarafından 6 bin can, elma kokulu kimyasallarla katledildi; sakat bırakıldı. İnsan insan olmaktan utandı. Ama insanlık buna sessiz kalanlara karşı(Batı Dünyasına karşı) daha çok utandı.

Sizce acı çekmek kötü bişey mi? Eksileri olduğu kadar artıları yok mudur? "Acının da iyi yönü mü olur?" Diye mi düşünmektesiniz. Oluyormuş acınında eksileri olduğu kadar artıları da oluyor. Biz eksikleriyle meşgulken artılarını göz ardı ediyoruz.

Düşünün acı kavramını hayatınızdan çıkarmış bulunmaktasınız. Bütün dramatik olaylar karşısında bir tepkiniz yok, sevdiğinden ayrılıyor, sizi terk edenler oluyor, sevdiğiniz biri ölüyor. Ve bu durum karşısında sadece anlamsız bakışlarla izliyorsunuz.

Bir kitap okumaya başlıyorsunuz. Kitaptaki tüm duygulara sahipken acıya gelince bir boşluk oluşmaya başlıyor. Bir boşluk var biliyorsunuz. Ama acı diyerek dolduramıyorsunuz. Birini özlüyorsunuz, birileri sizi üzecek, birileri sizi kıracak ama siz bu durum karşısında acı nasıl çekilir bilmeyeceksiniz. Dışarda dolaşacaksınız acı hayatlarıyla boğuşan onca insanlarla karşılacaksınız acılarını paylaşamacaksınız.

Acı da bir nimet olmalı değil mi? Acıya da şükredebilmeli insan değil mi? Yoksa tüm bu olaylar karşısında oluşacak boşluğu doldurabilir mi insan?