çünkü karşısındakini anlamakla kalmayıp aynı duyguları derinden hissederek o kişinin duygu ve düşünceleri ile özdeşleşirler. Ender bulunur ince ruhlu insanlar. Gözleri ile kalpleri arasında derin bir bağlantı vardır. Kalpleri beyazın en beyazı, niyetleri gökkuşağının 7 renginden daha renkli... Siyahın içinde bile karanlıkta kaldıklarını düşünmezler illa bir ışık bulurlar, ne olursa olsun kimseyi karanlıkta bırakmayı da hiç düşünmezler.

 İnce ruhlu insanlar kin gütmezler bu yüzden kimseyi düşman ilan etmezler, kimseyi rakip olarak da görmezler.

Kendilerine ayna tutarlar, Mevlana'nın kendini gerçekleştirmesini ilke edinip sürekli kendilerine - iç alemlerine bakarlar. İnsanları olduğu gibi değil olmadığı/olamayacağı gibi kabul ederler. Çünkü ince ruhlu insanlar için esas mesele budur. Kimseyi değiştirmeye çalışmazlar. Ya kendilerini değiştirirler ya da ortamı - durumu... Gerçeği hızlıca kabullenirler, önyargısızdırlar. Gözlerinden yaş hiç eksik olmaz zira samimi gözyaşı ile merhamet arasındaki derin bağlantıyı bilirler. 

İnce ruhlu insanlar kimseyle yüzeysel bir ilişki kurmazlar, bakışları bile derindir. Hassas ruhları, sezgileri ve karşısındakini anlama isteği bir araya gelince aslında ince ruhlu insanların normal insanlara oranla kendilerini gerçekleştirme yolunda daha üst seviyede olduğu kabul edilmelidir. Belki bu şekilde bir nebze olsun iade-i itibar vermiş oluruz.

Güçlü, derin, inançlı oluşları ile önlerine çıkan her engele karşı engele takılmamaktan ziyade engeli en doğru şekilde aşmayı önemserler. Alacakları hasarın boyutunu hesaplamazlar. Kalben doğru yolda yürümeyi daha mantıklı daha insancıl bulurlar. Engeli aşarken kimseye zarar vermemek gerektiğinin bilincinde olurlar. Kimseyi kendi çıkarları için kullanmazlar,  kimsenin kimseyi kullanmasına da göz yummazlar. İnce ruhlu insanlar fazla anlayışlı, fazla sabırlı,  fazla empatik olduğu için ve mamafih normal insanlara göre daha üst basamakta oldukları için karşılarındaki insanlar ince ruhlu insanları kırar, döker ve anlamazlar. İnce ruhlu insanlar o kadar naiftir ki buna bile kızmazlar. Zira Kafka'nın arkadaşına dediği gibi 'beni kırmana - üzmene izin verdiğim için kendimden özür dilerim' modundadırlar. Ama asla pişman olmazlar. NE SEVDİKLERİNDEN NE DE YAPTIKLARI İYİLİKLERDEN NE DE SARDIKLARI YARALARDAN...