Memleket Nere Hemşerim
İnsan nerelidir sence? Neresidir vatanım diyip hayalinde büyüttüğü topraklar
Doğduğu yer mi? Yoksa doyduğu yer mi? Nüfus cüzdanında kütük diye yazan köy mü? Sahi gitmese de görmese de sırf dededen kalma bir yer var diye o köy bizim köy müdür? İnsan kültürünü, huyunu, suyunu kaybettiği bir yere ait olsa ne olur ki zaten? Anasının atasının olduğu yer mi yoksa ölüp kabre girdiği yer mi?
Nefes aldığı yer midir vatan yoksa nefesin kesildiği yer mi? Kalbin sevgiyle dolduğu yer mi yoksa kalbin sekteye uğradığı mı?
Her taşına dizlerimizin kanı bulaşan sokaklar mıdır bize ait olan yoksa şehit kanıyla sulanan topraklar mı?
Her nerede bir can ağlıyorsa yüreğim oralı olur diyen şair mesela; nerelidir acaba?
Ana vatanında yapayalnız kalmış bir goncagül bittiği toprağa mı aittir? Ya da hiç bilmediği sofralarda ana-baba ayrı can kardeşini bulan gurbetçi mi gurbet elleri vatan diye bağrına basar? Ayrıca niçin takılır ki insan nereli olduğuna? Bir kara toprak değil midir herkesin aslı? Ne farkeder ki toprağın rengi? Bozkırda yananla Trakya’da pişen Ege'de mutlu oluyorsa ne önemi vardır ki nüfusta yazan mahallenin?
Bir Rum ve bir Türk ya da bir Çerkez yanyana yaşarken huzur içinde yüzyıllardır, kim diyebilir ki onlara, siz yabancısınız diye? Fethe katılan Osman Ağa'nın torunu mudur buranın asıl sahibi yoksa bir kaç nesildir burada yaşayan Urfa'lı Hacı Yusuf mu? Hangisidir ev sahibi? Kimdir bu toprakların asıl sahipleri? Gaziler mi, şehitlerin geride bıraktıkları mı yoksa evinden yurdundan sürülüp bilmediği bir memlekette bilmediği bir dili konuşmak ve yaşamak zorunda olanlar mı?
Şimdi söyle bakalım; senin memleket nere hemşerim?
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Beyazlarımız Nerede? - Emin Herki
Başlamak hiç bu kadar zor olmamıştı bir cümleye. Hiç bu kadar yormamıştı elimi yazmak istemeyen kalem.. Bu kadar zor değildi eskiden. Yormazdı kağıdı kalem... Kelimelerin anlamı bu kadar basit değildi sahiden. Daha güzeldi eskiden, dinlerdik, duymadığımızı ısrarla sorardık, kaçırmak istemezdik hiçbir harfini karşındakinin.. Şimdi, düşüyor ünlü seslerimiz kelimelerden, ünlülerimiz düşünce, sessizleşiyoruz yavaş yavaş.. Rengimiz soluyor, kapatıyor etrafımızı bir siyah, dağıtamıyoruz,beyazlarımız nerde? Sonra düşüyor gözlüklerimiz, Siyahlaşıyoruz, karşımızdakini göremeyecek kadar siyaha bürünüyoruz. Karşımızdakini görmeyince, bizim için yaptıklarını da göremiyoruz.. Siyah her yer, elimizi uzatsak tutarız ama göremiyoruz. Beyazlarımız nerde? Soğuyoruz sonra, kaybediyoruz sanıyoruz, sanarak kaybediyoruz, düşüyor ünlü seslenişlerimiz cümlelerimizden, tutamıyoruz.. Etraf yapılanları göremeyeceğimiz kadar siyah, seçemiyoruz istediklerimizi, göremiyoruz beklediklerimizi.. Eskiyoruz sonra, Benzimiz soluyor, kabulleniyoruz olmazları, alışmaya adım atıyoruz, düşen yerlerimizi doldurmaya çalışıyoruz, siyahları kabulleniyoruz, onlarla yaşamayı göze alıyoruz, renklere ilk defa el sallıyoruz, elveda diyoruz. Siyahlanıyoruz gözbebeğimize kadar, siyah görüyoruz. Beyazlarımızı unutuyoruz... Alışıyoruz sonra, En kötü yere geliyoruz, unutuluşa hazırlanıyoruz, unutmaya hazırlıyoruz, unutmaya mahkum etmeye bırakıyoruz, renklerimize kefeni giydiriyoruz.. Beyazlarımızı unutuyoruz, beyazlarımız kayboluyor, beyazlarımız diye bir şey olduğunun farkına varmadan daha beyazlarımızı siyahlara bürüyoruz. Otlaşıyoruz sonra, Artık bittiği yere varıyoruz her şeyin, sadece nefes almak için yaşıyoruz, sadece gözlerimiz açık, ruhumuz başka yerde bedenimiz başka serde, gözümüz ayrı kentte, kalbimiz farklı divanda, aklımız uzaklarda, hayallerimiz siyahlarımızda boğuluyor.. Beyazlarımızı unutuyoruz.. Geriye bir şey kalmıyor, Ne renklerimiz, ne ünlü seslenişlerimiz, ne tebessümlerimiz, ne naif isteklerimiz kalıyor geriye.. Artık hiçbir şey istemiyoruz, sadece olduğu gibi bırakıyoruz, eski heyecan olmayınca gerek de duymuyoruz.. Mesafeler ile yabancılaşıyoruz.. Söyleyemediğimiz sözlere emanet ediyoruz, veda ediyoruz nefes almaya, elveda diyoruz her şeye. Veda ediyoruz sessizce, siyahça, en son vedamız bile simsiyah kalıyor, veda diyoruz, elveda diyoruz, kenti bırakıyoruz, her şeyi bırakıyoruz... En kötüsü beyaz tek bir noktamız kalmıyor, Ve en son cümlelerimizi söylüyoruz en son cümle... Beyazlarımız nerde? Beyazlarımız nerde? Beyazlarımız nerde? (Hasan Özses e ithafen |
Şîrove
0'+t('prof.noComments')+'
yan
Memleket Nere Hemşerim
İnsan nerelidir sence? Neresidir vatanım diyip hayalinde büyüttüğü topraklar
Doğduğu yer mi? Yoksa doyduğu yer mi? Nüfus cüzdanında kütük diye yazan köy mü? Sahi gitmese de görmese de sırf dededen kalma bir yer var diye o köy bizim köy müdür? İnsan kültürünü, huyunu, suyunu kaybettiği bir yere ait olsa ne olur ki zaten? Anasının atasının olduğu yer mi yoksa ölüp kabre girdiği yer mi?
Nefes aldığı yer midir vatan yoksa nefesin kesildiği yer mi? Kalbin sevgiyle dolduğu yer mi yoksa kalbin sekteye uğradığı mı?
Her taşına dizlerimizin kanı bulaşan sokaklar mıdır bize ait olan yoksa şehit kanıyla sulanan topraklar mı?
Her nerede bir can ağlıyorsa yüreğim oralı olur diyen şair mesela; nerelidir acaba?
Ana vatanında yapayalnız kalmış bir goncagül bittiği toprağa mı aittir? Ya da hiç bilmediği sofralarda ana-baba ayrı can kardeşini bulan gurbetçi mi gurbet elleri vatan diye bağrına basar? Ayrıca niçin takılır ki insan nereli olduğuna? Bir kara toprak değil midir herkesin aslı? Ne farkeder ki toprağın rengi? Bozkırda yananla Trakya’da pişen Ege'de mutlu oluyorsa ne önemi vardır ki nüfusta yazan mahallenin?
Bir Rum ve bir Türk ya da bir Çerkez yanyana yaşarken huzur içinde yüzyıllardır, kim diyebilir ki onlara, siz yabancısınız diye? Fethe katılan Osman Ağa'nın torunu mudur buranın asıl sahibi yoksa bir kaç nesildir burada yaşayan Urfa'lı Hacı Yusuf mu? Hangisidir ev sahibi? Kimdir bu toprakların asıl sahipleri? Gaziler mi, şehitlerin geride bıraktıkları mı yoksa evinden yurdundan sürülüp bilmediği bir memlekette bilmediği bir dili konuşmak ve yaşamak zorunda olanlar mı?
Şimdi söyle bakalım; senin memleket nere hemşerim?
Beyazlarımız Nerede? - Emin Herki
Başlamak hiç bu kadar zor olmamıştı bir cümleye. Hiç bu kadar yormamıştı elimi yazmak istemeyen kalem.. Bu kadar zor değildi eskiden. Yormazdı kağıdı kalem... Kelimelerin anlamı bu kadar basit değildi sahiden. Daha güzeldi eskiden, dinlerdik, duymadığımızı ısrarla sorardık, kaçırmak istemezdik hiçbir harfini karşındakinin.. Şimdi, düşüyor ünlü seslerimiz kelimelerden, ünlülerimiz düşünce, sessizleşiyoruz yavaş yavaş.. Rengimiz soluyor, kapatıyor etrafımızı bir siyah, dağıtamıyoruz,beyazlarımız nerde? Sonra düşüyor gözlüklerimiz, Siyahlaşıyoruz, karşımızdakini göremeyecek kadar siyaha bürünüyoruz. Karşımızdakini görmeyince, bizim için yaptıklarını da göremiyoruz.. Siyah her yer, elimizi uzatsak tutarız ama göremiyoruz. Beyazlarımız nerde? Soğuyoruz sonra, kaybediyoruz sanıyoruz, sanarak kaybediyoruz, düşüyor ünlü seslenişlerimiz cümlelerimizden, tutamıyoruz.. Etraf yapılanları göremeyeceğimiz kadar siyah, seçemiyoruz istediklerimizi, göremiyoruz beklediklerimizi.. Eskiyoruz sonra, Benzimiz soluyor, kabulleniyoruz olmazları, alışmaya adım atıyoruz, düşen yerlerimizi doldurmaya çalışıyoruz, siyahları kabulleniyoruz, onlarla yaşamayı göze alıyoruz, renklere ilk defa el sallıyoruz, elveda diyoruz. Siyahlanıyoruz gözbebeğimize kadar, siyah görüyoruz. Beyazlarımızı unutuyoruz... Alışıyoruz sonra, En kötü yere geliyoruz, unutuluşa hazırlanıyoruz, unutmaya hazırlıyoruz, unutmaya mahkum etmeye bırakıyoruz, renklerimize kefeni giydiriyoruz.. Beyazlarımızı unutuyoruz, beyazlarımız kayboluyor, beyazlarımız diye bir şey olduğunun farkına varmadan daha beyazlarımızı siyahlara bürüyoruz. Otlaşıyoruz sonra, Artık bittiği yere varıyoruz her şeyin, sadece nefes almak için yaşıyoruz, sadece gözlerimiz açık, ruhumuz başka yerde bedenimiz başka serde, gözümüz ayrı kentte, kalbimiz farklı divanda, aklımız uzaklarda, hayallerimiz siyahlarımızda boğuluyor.. Beyazlarımızı unutuyoruz.. Geriye bir şey kalmıyor, Ne renklerimiz, ne ünlü seslenişlerimiz, ne tebessümlerimiz, ne naif isteklerimiz kalıyor geriye.. Artık hiçbir şey istemiyoruz, sadece olduğu gibi bırakıyoruz, eski heyecan olmayınca gerek de duymuyoruz.. Mesafeler ile yabancılaşıyoruz.. Söyleyemediğimiz sözlere emanet ediyoruz, veda ediyoruz nefes almaya, elveda diyoruz her şeye. Veda ediyoruz sessizce, siyahça, en son vedamız bile simsiyah kalıyor, veda diyoruz, elveda diyoruz, kenti bırakıyoruz, her şeyi bırakıyoruz... En kötüsü beyaz tek bir noktamız kalmıyor, Ve en son cümlelerimizi söylüyoruz en son cümle... Beyazlarımız nerde? Beyazlarımız nerde? Beyazlarımız nerde? (Hasan Özses e ithafen |