Yüreğime basıp gittiğin yolda ayak izlerin hala taze... 

Örtme yüzünü, işlediğin suçtan utanma. Saklamak için yaralarını, bende açtığın yaralardan akan kan içini acıtmasın. 

Unutamadığın ve hatta unutamayacağın kırgınlıkların için beni kırmalarının sesine kulak tıkama, çığlık çığlığa duy... 

Yıkama sakın ellerini, ellerinle boğmadın mı zaten beni? Kalsın ellerinde izleri. 

Nefesinin buğusu penceremde duruyor. Sanki o buğudan sonra hiç nefes almadım gibi... 

Bir adım daha atma!  

Bunca çırpınış, yıkılış, bitiş; dönmüşken kalbimin her parçası zerreye, indirdiğin balyozu da alıp yoluna devam et... 

Uğramasın adımların sokaklarıma, trafik yaşatma caddelerime, zincirleme kazaların olurum. Kurtulamazsın bu defa... 

Devrilen ben değil, sen olursun bu defa. 

Bilmiyorsun belki, bir felaketin tam dibindesin. Benim zihnimin en derin kuyusundasın. Çıkışın namümkün... 

Ben senin kıyılarında yürümeye kıyamazken, sen birilerinin sahili olmaya gönüllüydün. Ben sadece kendimi, sense hem kendini hem beni kandırdın. 

Bir adım daha atma  ! 

Neremden yara açacağını çok iyi bilen sen; yaralarımı iyileştirmeyi bilmeden kangrene dönüştürdün cerihamı. İçimde, kanımda gezdin soysuzca... 

Korku filminin en ürpertici fragmanı gibi bir şeydi bu yaşattığın ayrılık, acı, keder. 

Hüzne gark ettin beni, ben bile beklemiyordum bu kadar zedelenmeyi... 

Dur, sakın  ! Bir adım daha atma... 

Sensizlikle savaşıyorum, her bir hücrem bütün cephaneyi yığdı önüme. Kocaman bir acı bıraktın ömrüme...

Kim dokunsa yandı, kim inansa kandı, kim gülse ağladı. Hepsinin adına bir yas tuttum, mezara kendi ellerimle gömdüm; seni, sana hislerimi, sana dair umutlarımı, senli her şeyi... 

Dur, sakın bir adım atma ! 

Boğazıma kadar doluyum, bir lokma daha koyacak yerim yok. Silahsızım, savunmasızım, zayıfım... 

Hani çok da muazzam sayılmazsın aslında, sana duyduğum hisler olmasa... Yerinde olsam kaçardım benden uzağa, en uzağa koşa koşa... 

Yaralı bıraktığın güçlenip , öldürdüğün vicdan azabı olarak döner. 

Öldürmedin, yaraladın...